Otwórz menu główne
Salonka Bawarska Ludwika II
salonka PKP z czasów PRL
Wnętrze salonki Franciszka Józefa

Salonka, wagon salonowy – specjalnie umeblowany, komfortowy wagon kolejowy przeznaczony do użytku wysokich urzędników lub władców, niekiedy innych osób. Wagony salonowe są własnością przewoźnika, udostępnianą na zamówienie, albo należą do osoby z nich korzystającej (np. władcy państwa). W Polsce normalnotorowymi salonkami dysponują np. PKP Intercity S.A. oraz Przewozy Regionalne Sp. z o.o. Na Górnośląskich Kolejach Wąskotorowych w Bytomiu do dziś zachowała się salonka wąskotorowa z 1912, którą podobno podróżował niemiecki cesarz.

W zasadzie salonki nie są używane w ruchu liniowym; jeśli są włączane do pociągu regularnego kursowania, pasażerowie pociągu nie mają do nich wstępu.

Wagony tego rodzaju nie są w całości dzielone na przedziały, wydzielane są jednak przedziały do spania dla najwyżej kilku (7–10) osób, gabinet do pracy, a także większa część ze stołem i krzesłami oraz wyposażeniem audiowizualnym. Jeśli salonka nie kursuje w ramach większego specjalnego składu, to zwykle mieści również kuchnię i łazienkę. Salonki przeznaczone do prywatnego użytku władców państw nierzadko są bardzo bogato wyposażane i zdobione.

Salonki PKP są malowane całkowicie na zielono. Oprócz typowych czerwonych świateł oznaczających koniec pociągu mają także światła niebieskie (sygnał Tb 2) oznaczające, że wagon nie jest złączony z pociągiem[1].

OznaczeniaEdytuj

Literowe[2]Edytuj

Obecnie na PKP – a
do 1985 – s
Typ wagonu – S

NumeryczneEdytuj

Przepisy RIC druga grupa liczb – 99

PrzypisyEdytuj

  1. Instrukcja sygnalizacji Ie-1 (E-1), PKP Polskie Linie Kolejowe SA, 9 sierpnia 2016.
  2. Urząd Transportu Kolejowego, www.utk.gov.pl [dostęp 2017-11-26] (pol.).

BibliografiaEdytuj

  • Marian Kubicki: Usługi hotelarskie w środkach transportu. Warszawa: Wyższa Szkoła Ekonomiczna, 2000. ISBN 83-86990-80-5.

Linki zewnętrzneEdytuj