Otwórz menu główne

Siemion Julianowicz Sidorczuk, ros. Семён Юлианович Сидорчук (ur. 14 września 1882 r. w Kobryniu, zm. wiosną 1932 r. w Polsce) - rosyjski architekt

W 1900 r. ukończył szkołę realną w Wilnie, zaś w 1907 r. instytut inżynierski w Sankt Petersburgu. Od 1909 r. pracował jako zastępca architekta, a następnie technik budowlany i drogowy w zarządzie pałacowym w Carskim Siole, gdzie zaprojektował wiele budynków. W 1913 r. objął obowiązki laboranta w petersburskim instytucie inżynierskim. W 1914 r. został jednocześnie technikiem 1 carskosielskiej wojskowej komisji budowlanej. Od 1915 r. nadzorował kanalizację Carskiego Sioła. W poł. 1917 r. został zmobilizowany do armii rosyjskiej, ale nie trafił na front. Skierowano go do Woroneża, gdzie w charakterze inżyniera wojskowego zaprojektował fabrykę materiałów wybuchowych. W 1918 r. wyjechał do Kijowa, gdzie został inżynierem specjalistą 5 klasy w oddziale techniki sanitarnej ukraińskiego ministerstwa zdrowia publicznego. Jesienią 1919 r. powrócił w rodzinne strony. Na pocz. 1920 r. otrzymał pracę w starostwie kobryńskim jako inżynier okręgowy. Podczas ofensywy wojsk bolszewickich na Warszawę wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w pododdziale drogowo-mostowym, a następnie 1 grupie inżynieryjnej 4 Armii. Od pocz. stycznia 1921 r. pełnił funkcję architekta rejonowego w Brześciu nad Bugiem. W 1923 r. został starszym referentem w Poleskiej Dyrekcji Okręgowej Robót Publicznych (m.in. opracował regulację miasteczek Domaczewo i Szereszów). W listopadzie 1925 r. objął funkcję architekta miejskiego w Brześciu nad Bugiem. Zaprojektował wiele publicznych i prywatnych budynków. W lutym 1928 r. został zmuszony do rezygnacji z tego stanowiska. W kolejnych latach pracował jako miejski architekt w Równem, a potem Kowlu.

Linki zewnętrzneEdytuj