Sobór Narodzenia Pańskiego w Kargopolu

Sobór Narodzenia Pańskiego w Kargopoluprawosławny sobór w Kargopolu.

Sobór Narodzenia Pańskiego
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Miejscowość Kargopol
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Wezwanie Narodzenie Pańskie
Położenie na mapie obwodu archangielskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu archangielskiego
Sobór Narodzenia Pańskiego
Sobór Narodzenia Pańskiego
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Sobór Narodzenia Pańskiego
Sobór Narodzenia Pańskiego
61,5030°N 38,9481°E/61,503000 38,948100

Został wzniesiony z cegły i kamienia w II poł. XVI w. w stylu naśladującym architekturę cerkwi moskiewskiego Kremla[2]. Była to pierwsza kamienna budowla miasta i zarazem najważniejsza prawosławna świątynia w Kargopolu, której rozmiary i dekoracja miały oddawać bogactwo miasta[1]. Główna nawa obiektu jest zbudowana na planie kwadratu, z pięcioma kopułami (w centralnym miejscu oraz w narożnikach) zwieńczonymi krzyżami, na kolistych ceglanych bębnach. Okna soboru są półkoliste lub prostokątne, z ozdobnymi obramowaniami. Elewacje obiektu są rozczłonkowane półkolumnami; konstrukcję w narożnikach naw podtrzymują skarpy, wzniesione w XVIII w. po pożarze w celu wzmocnienia obiektu[3]. W XVII w. do głównej bryły cerkwi dostawiono dodatkową kaplicę z ołtarzem św. św. Aleksego i Filipa. Było to prawdopodobnie związane z faktem, iż w 1652 w soborze przez krótki czas były przechowywane relikwie metropolity Moskwy Filipa w trakcie ich transportu z Monasteru Sołowieckiego do stolicy, na polecenie patriarchy Nikona[4]. W czasie rozbudowy wykonano również nową dekorację rzeźbiarską na elewacjach obiektu[4]. W 1778 powstała trójkondygnacyjna dzwonnica soborowa, zbudowana na cześć carycy Katarzyny II[1].

W 1936 w soborze zostało urządzone muzeum[5], które do dnia dzisiejszego administruje tym obiektem[1]. We wnętrzu zachował się oryginalny ikonostas z XVIII stulecia oraz fragment pierwotnej dekoracji malarskiej wnętrza[1]. Dzwonnica cerkwi pełni funkcję tarasu widokowego[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Памятники архитектуры
  2. I. Bartieniew, W. Fiodorow, Architiekturnyje..., s.107–108
  3. I. Bartieniew, W. Fiodorow, Architiekturnyje..., ss.108–109
  4. a b I. Bartieniew, W. Fiodorow, Architiekturnyje..., s.109
  5. Историческая справка

BibliografiaEdytuj

  • I. Bartieniew, W. Fiodorow, Architiekturnyje pamiatki russkogo siewiera, Iskusstwo, Moskwa-Leningrad 1968