Historia kolei na Bałkanach: Różnice pomiędzy wersjami

m
* 19 X 1869 – otwarcie linii [[Bukareszt]] – [[Giurgiu]], skąd na drugim brzegu [[Dunaj]]u, zaczynała się kolej do Warny; druga kolej w państwie rumuńskim (''Varna Rly. Co.''); most przez Dunaj Giurgiu – Ruse otwarto dopiero w 1954;
* 1873 – otwarcie „[[Kolej Rumelijska|Kolei Rumelijskiej]]” Stambuł – Filipopol ([[Płowdiw]]) – Bełowo; 1875 odgałęzienie Tyrnowo – Nowa Zagora – Jamboł (w 1890 przedłużone do Burgas); 1874 odgałęzienie Uzunköprü – Dedeagacz / Alexandropolis; (''[[Chemins de fer Orientaux]]'');
* 1874 – kolej [[Saloniki]] – [[Skopje]] – [[Mitrowica]] (''[[Chemins de fer Orientaux]]''); linia ta wraz z linią do Alexandropolis były pierwszymi kolejami na terenie obecnej Grecji.
 
Na mocy [[Kongres berliński|Pokoju Berlińskiego]] (1878), mającego ustabilizować sytuację na Bałkanach, Bułgaria i Serbia, odtąd w pełni niepodległe państwa, zostały zobowiązane do poprowadzenia linii kolejowych łączących Turcję z Europą. W Bułgarii prywatna ''Chemins de fer Orientaux (CO) / Gesellschaft der Orientbahnen'' zbudowała w 1888 r. na rachunek Turcji przedłużenie ''Kolei Rumelijskiej'' przez Sofię do Caribrodu (granica serbska). Kolej prowadziła politykę niezgodną z interesami Bułgarii (stosowała np. zawyżone taryfy, mające przeciwdziałać konkurencji portu Burgas z własnym portem Dedeagacz/Aleksandropolis nad Morzem Egejskim). Rządowi bułgarskiemu nie udawało się przejąć ''Orientbahn'' aż do rewolucji „młodoturków” w 1908 r.