Otwórz menu główne

Srebrna gospodarka, również gospodarka senioralna – system wytwarzania, dystrybucji i konsumpcji dóbr i usług ukierunkowany na wykorzystanie potencjału nabywczego osób starszych i starzejących się oraz zaspokajający ich potrzeby konsumpcyjne, bytowe oraz zdrowotne[1]. Srebrna gospodarka jest analizowana na gruncie gerontologii społecznej nie jako istniejący system gospodarczy lecz jako instrument polityki publicznej i idea polityczna dotycząca formowania potencjalnego systemu gospodarczego zorientowanego na potrzeby starzejącej się populacji[2]. Jej główny element stanowi gerontechnologia jako nowy paradygmat naukowo-badawczy i wdrożeniowy. Przyjmuje się, że srebrna gospodarka nie jest pojedynczym sektorem, lecz raczej zbiorem produktów i usług z wielu istniejących już sektorów, w tym informatyki, telekomunikacji, sektora finansowego, mieszkalnictwa, transportu, energii, turystyki, kultury, infrastruktury i usług lokalnych oraz opieki długoterminowej[3].

PojęcieEdytuj

Tzw. „srebrna gospodarka” stanowi formalną ekwiwalencję angielskiego pojęcia „silver economy”. Jest to częste określenie dla sektora gospodarki ukierunkowanego na osoby starsze[4]

W tekstach w języku polskim pojęcie „silver economy” cytuje się zarówno bez tłumaczenia[5], jak i w mieszanej formie „tzw. silver economy”[6] lub też tłumaczy się na język polski – „srebrna gospodarka”[6], „rynek seniorów”[7], „gospodarka senioralna”[8].
Zarówno „rynek seniorów” jak i „gospodarkę senioralną” można uznać, jako dynamiczne ekwiwalencje pojęcia „silver economy”.

W innych językach także różnie tłumaczy się pojęcie „silver economy”[9] stosując ekwiwalencję formalną lub dynamiczną: w języku francuskim używa się pojęcia "silver économie" (srebrna gospodarka), „économie des seniors” (gospodarka seniorów) oraz „économie vermeille”[10] (gospodarka pozłacanego srebra), a w języku niemieckim stosuje się pojęcie „Seniorenwirtschaft”[11] (gospodarka senioralna).

Określenie tego sektora gospodarki w języku polskim może jeszcze zostać poddane dyskusji w związku z rozwojem polityki senioralnej w Polsce[12] i w związku z ewolucją języka mówienia o starości[13].

Zwrot „srebrna gospodarka” jest niekiedy zamiennie stosowany z określeniem „srebrny rynek”, które jest pojęciem o węższym znaczeniu. Sformułowanie „srebrny rynek” powstało na początku lat siedemdziesiątych XXw. w Japonii w kontekście wzrostu dostępności udogodnień dla seniorów i obejmuje m.in. dobra, wartości i usługi dla zamożnych osób starszych; specjalne rozwiązania w handlu między podmiotami gospodarczymi, umożliwiające dostosowania do starzejących się zasobów pracy; idee „projektowania uniwersalnego” i „międzypokoleniowego”, których celem jest adaptacja dóbr i usług do osób o różnym wieku, kondycji fizycznej i możliwościach poznawczych, co może skutkować integracją społeczną[14].

PrzypisyEdytuj

  1. Marzena Rudnicka, Aleksander Surdej: Gospodarka senioralna. Nowy sektor gospodarki narodowej w Polsce. (pol.). Krajowy Instytut Gospodarki Senioralnej, 2013. [dostęp 2015-02-20].
  2. Andrzej Klimczuk, Srebrna gospodarka w dokumentach strategicznych państwa, [w:] J. Osiński, M. Pachocka (red.), Zmieniający się świat. Perspektywa demograficzna, społeczna i gospodarcza, Oficyna Wydawnicza Szkoły Głównej Handlowej, Warszawa 2013, s. 461-472.
  3. Andrzej Klimczuk, Transfer technologii w kształtowaniu srebrnej gospodarki, [w:] M. Grzybowski (red.), Transfer wiedzy w ekonomii i zarządzaniu, Wydawnictwo Uczelniane Akademii Morskiej w Gdyni, Gdynia 2011, s. 57-75; Andrzej Klimczuk, Economic Foundations for Creative Ageing Policy, Volume I: Context and Considerations, Palgrave Macmillan, New York, Basingstoke 2015; Andrzej Klimczuk, Economic Foundations for Creative Ageing Policy, Volume II: Putting Theory into Practice, Palgrave Macmillan, New York, Basingstoke 2017.
  4. Eurostat: Active ageing and solidarity between generations, A statistical portrait of the European Union 2012 (ang.). Publications Office of the European Union, 2011. [dostęp 2014-07-06]..
  5. Załącznik do uchwały nr 238 Rady Ministrów - Założenia Długofalowej Polityki Senioralnej w Polsce na lata 2014–2020. , 2013-12-24 (pol.). 
  6. a b Rada Unii Europejskiej: Starzenie się jako szansa dla rynku pracy i rozwoju usług socjalnych oraz działalności w ramach społeczności lokalnych (pol.). 2011-12-01. [dostęp 2014-07-06].
  7. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 940/2011/UE z dnia 14 września 2011 r. w sprawie Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej (2012) (pol.). 2011-09-14. [dostęp 2014-07-06].
  8. Marzena Rudnicka, Aleksander Surdej: Gospodarka senioralna. Nowy sektor gospodarki narodowej w Polsce. (pol.). Krajowy Instytut Gospodarki Senioralnej, 2013. [dostęp 2015-02-20].
  9. Rada Unii Europejskiej: Ageing as an opportunity for the labour market and for the development of social services and community activities (ang.). 2011-12-01. [dostęp 2014-07-06].
  10. Komisja Europejska: Le vieillissement de la population européenne est au cœur des travaux du nouveau groupe d'experts gouvernementaux (fr.). 2007-06-11. [dostęp 2014-07-06].
  11. Komisja Europejska: Alterung als Chance für den Arbeitsmarkt und für die Entwicklung von Sozialdienstleistungen und Gemeinschaftsaktivitäten (niem.). 2011-12-01. [dostęp 2014-07-06].
  12. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej: Nowa polityka senioralna (pol.). 2013-12-24. [dostęp 2014-07-06].
  13. Barbara Imiołczyk: Informacja o działaniach Komisji Ekspertów ds. Osób Starszych w lutym 2013 r. (pol.). 2013-02-25. [dostęp 2014-07-06].
  14. Andrzej Klimczuk, Transfer technologii w kształtowaniu srebrnej gospodarki, [w:] M. Grzybowski (red.), Transfer wiedzy w ekonomii i zarządzaniu, Wydawnictwo Uczelniane Akademii Morskiej w Gdyni, Gdynia 2011, s. 57-75.

BibliografiaEdytuj