Stanisław Winiarski

Stanisław Winiarski (ur. 17 września 1893 w Kozienicach, zm. 22 stycznia 1963 w Warszawie) – żołnierz Legionów Polskich, powstaniec śląski, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, powstaniec warszawski, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Stanisław Winiarski
Ilustracja
sierżant sierżant
Data i miejsce urodzenia 17 września 1893
Kozienice
Data i miejsce śmierci 22 stycznia 1963
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Jana i Romany ze Staniewskich. Absolwent Szkoły Handlowej Zgromadzenia Kupców w Warszawie. Po jej ukończeniu pracował w Zakładach Przemysłowych w Miechowie. Członek Związku Strzeleckiego. W 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W szeregach 5 pułku piechoty wziął udział w drugiej wyprawie kieleckiej. Po kryzysie przysięgowym internowany[1].

W styczniu 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Oddelegowany, wziął udział w powstaniu śląskim. Na froncie polsko-bolszewickim walczył w składzie I batalionu 202 pułku piechoty[1]. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[2].

Po wojnie zdemobilizowany. Pracował w Państwowym Monopolu Spirytusowym. Był między innymi dyrektorem Wytwórni Wódek w Starogardzie.

W okresie okupacji czynny członek oddziałów partyzanckich. Brał udział w powstaniu warszawskim[1].

Zmarł w Warszawie i tam został pochowany. Był żonaty ze Stefanią ze Smorawińskich; dzieci: Tadeusz, Barbara, Alicja i Krystyna[1].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj