Sztuczne odnowienie lasu

Sztuczne odnowienie lasu – proces tworzenia w sposób sztuczny młodego pokolenia lasu w miejsce wyciętego drzewostanu w toku normalnego użytkowania lub po jego zniszczeniu przez klęski żywiołowe, choroby lub gradacje szkodników. Młody drzewostan w miarę swojego rozwoju i wzrostu, w przyszłości wywierać będzie istotny wpływ na kształtowanie się środowiska leśnego w określonej przestrzeni i czasie. Odnowienie sztuczne polega na wysiewie nasion na powierzchni przyszłej uprawy lub na wysadzeniu sadzonek[1]. Ze względu na właściwości powierzchni przeznaczonej do odnowienia i wymagania wprowadzanych gatunków stosuje się[2]:

  • Odnowienie lasu pod osłoną drzew (odnowienie podokapowe) – polegające na stosowaniu siewu lub sadzeniu sadzonek pod okapem drzewostanu przewidzianego do usunięcia. Stosuje się wtedy, gdy wprowadzane gatunki drzew wymagają osłony, a starodrzew nie zapewnia pożądanego samosiewu ze względu na swój skład gatunkowy, pochodzenie, zdrowotność.
  • Odnowienie pod osłoną krzewów – polegające na wykorzystaniu krzewów jako osłony dla wprowadzonych gatunków drzew wrażliwych na nasłonecznienie lub przymrozek w najtrudniejszym okresie ich życia, do momentu wyjścia z runa leśnego (przyziemnej warstwy).
  • Odnowienie na powierzchni otwartej.
Sztuczne odnowienie lasu na Koziej Równi w Sudetach Środkowych, w Górach Sowich

Sztuczne odnowienie lasu przebiega zawsze dzięki działaniom człowieka. Udział przyrody w procesie odnowienia ogranicza się do tworzenia warunków wzrostu dla nasadzeń lub zasiewu. Cały proces przygotowania do sadzenia (zasiewu), jak i samo sadzenie (siew) odbywa się w sposób mechaniczny bądź ręczny.

Porównanie sposobów odnowienia

W porównaniu z naturalnym, sztuczny sposób odnawiania cechuje się:

  • Mniejszą różnorodnością biologiczną potomstwa.
  • Gorszym zachowaniem lokalnych genotypów u różnych gatunków.
  • Mniejszą złożonością składu gatunkowego i strukturą pionową drzewostanu.
  • Znacznymi kosztami materiału sadzeniowego i prac odnowieniowych.
  • Mniejszymi kosztami i złożonością cięć rębnych i pielęgnacji.
  • Mniejszymi wymaganiami co do kompetencji administracji leśnej.
  • Pełnym pokryciem terenu materiałem sadzeniowym.
  • Odnowienie nie wymaga dosadzeń uzupełniających.
  • Odnowienie nie wymaga cięć pielęgnacyjnych.
  • Przy sztucznym odnowieniu wykorzystuje się istniejące już odnowienie naturalne.
  • Możliwość wcześniejszego osiągnięcia zwarcia i odpowiedniej budowy piętrowej.
  • Równomierność wysiewu, przy małej ilości wysianych nasion, oraz równomierność przyrostów wysokości sadzonek.
  • Zachowanie ciągłości drzewostanu, co zgodnie z ustawą o lasach[3] jest obowiązkiem właściciela lasu.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Odnowienie lasu
  2. Ekologia
  3. Tekst ustawy o lasach. [dostęp 2021-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-27)].

BibliografiaEdytuj

  • Mała encyklopedia leśna, Roman Andrzejewski, Warszawa: PWN, 1991, ISBN 83-01-08938-5, OCLC 749329237.
  • A. Jaworski; Hodowla lasu; Tom I, Sposoby zagospodarowania, odnawianie lasu, przebudowa i przemiana drzewostanów: Wydawca: PWRiL; Warszawa 2011; ISBN 978-83-09-01075-3

Linki zewnętrzneEdytuj