Ulica Działdowska w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Działdowska – jedna z ulic warszawskiej Woli, biegnąca od ul. Wolskiej do ul. Górczewskiej.

ulica Działdowska
Młynów
Ilustracja
Ulica Działdowska na wysokości ul. Wawelberga, widok w kierunku północnym
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 350 m
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Wolska
Ikona ulica z prawej.svg ul. Wawelberga
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Górczewska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Działdowska
ulica Działdowska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Działdowska
ulica Działdowska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Działdowska
ulica Działdowska
Ziemia52°14′07,5″N 20°58′01,7″E/52,235417 20,967139

HistoriaEdytuj

Ulica Działdowska została wytyczona w latach 1927–28 wraz z budową gmachu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zachowanego do dziś pod nr. 1, od 1946 siedziba szpitala pediatrycznego, obecnie pod nazwą Samodzielnego Publicznego Dziecięcego Szpitala Klinicznego. Ów budynek, usytuowany u zbiegu z ul. Wolską otrzymał bardzo ciekawą dekorację rzeźbiarską, oraz nowoczesne wyposażenie – między innymi kryty basen dla pracowników.

Pozostałą zabudowę ulicy, składająca się w większości z przeciętnych, trzypiętrowych kamienic, wzniesiono w okresie 1935–39; działania wojenne nie przyniosły zniszczeń w obrębie ulicy – jest ona zachowanym zespołem skromnej zabudowy z lat trzydziestych XX wieku.

ul. Działdowska 6Edytuj

W domu pod nr 6 mieszkała rodzina Franciszka Beniamina Kowalskiego (1869–1941), znanego lekarza społecznika na warszawskiej Woli. Córki – Irena Tomalak oraz Julia Halina Piwońska zd. Kowalskie, w okresie międzywojennym zawodowe wojskowe, w czasie II wojny światowej zajmowały wysokie funkcje w kierownictwie struktur wojskowych niepodległego państwa polskiego. Zawodowym wojskowym był również zięć Wacław Tomalak. Na początku okupacji mieszkał tu ówczesny ppłk Leopold Okulicki, w obronie Warszawy w 1939 szef sztabu zgrupowania na Woli (Odcinek „Warszawa-Zachód”), ostatni komendant AK; m.in. bywał Jerzy Zapadko „Mirski” – ostatni dowódca batalionu „Parasol”[1]. Przechowywano też Żydów. Od 1941 budynek zajmowała Luftwaffe. Miejsce masowych egzekucji w dniach 3-8 sierpnia 1944.[2] Po wojnie mieścił się w nim m.in. Komitet Dzielnicowy PPR (PPR Dzielnica Zachód) (1946–1949), wraz z 2-pok. mieszkaniem I sekretarza, następnie Komitet Dzielnicowy PZPR Warszawa Wola (1949–1950), Warszawska Szkoła Partyjna Komitetu Warszawskiego PZPR (1950)[3], Studium Doskonalenia Lekarzy Akademii Medycznej (1964–1970), Dzielnicowy Dom Kultury Nauczyciela Warszawa-Wola (1973–2004), Ośrodek Kultury „Działdowska” (2005–2015), obecnie Wolskie Centrum Kultury (od 2015)[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Dziewczęta z tamtych lat... » mali bracia Ubogich, www.malibracia.org.pl [dostęp 2018-04-13] (pol.).
  2. Powstańcze miejsca pamięci Wola 1944, Urząd Dzielnicy Wola m.st. Warszawy Warszawa 2009, s. 25, [w:] [1]
  3. Spis telefonów Warszawskiego Okręgu Poczty i Telekomunikacji na rok 1950
  4. Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 30 czerwca 2015

BibliografiaEdytuj