VJing – rodzaj performance-u wizualnego osiąganego przy pomocy sprzętu cyfrowego i/lub analogowego oraz odpowiedniego oprogramowania. Artysta za pośrednictwem tych narzędzi generuje i/lub przetwarza obraz ruchomy w czasie rzeczywistym, synchronizując go z muzyką. VJing jest najczęściej wykonywany na koncertach, w nocnych klubach, na festiwalach muzycznych, czasami w połączeniu z innymi sztukami scenicznymi. Rezultatem tych działań są często multimedialne przedstawienia z muzyką, aktorami czy tancerzami. Określenie VJing zdobyło popularność wraz z prezenterami MTV, ale u jego źródeł leży nowojorska scena klubowa z lat 70.[1]

Zdjęcie przedstawia mężczyznę siedzącego przy konsoli służącej do synchronizowania muzyki i video.
Artysta VJing przy pracy

HistoriaEdytuj

VJing czerpie z tradycji korespondecji sztuk. Wczesnym przykładem wykorzystania syntezy w sztuce są filmy nieme z muzyką na żywo.

W latach 1919 - 1927 Mary Hallock-Greenewalt, pianistka, stworzyła konsolę, którą nazwała Nourathar. Przy pomocy urządzenia, możliwe było modyfikowanie skali intensywności i barwy emitowanych świateł[2].

W latach 60. XX wieku na dyskotekach i prywatkach używano kul dyskotykowych, różnych rodzajów projekcji światła, by zapewnić publiczności nowe doznania[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Anette Dekker, Synaesthetic Performance in the Club Scene, 2006.
  2. Michael Betancourt, Pushing the Performance Envelope, maj 2008.