Władysław Rawicz-Szczerbo

Władysław Rawicz-Szczerbo (ur. 1882, zm. 16 czerwca 1959 w Warszawie) – polski inżynier technolog, działacz społeczny

Władysław Rawicz-Szczerbo
Data urodzenia 1882
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1959
Warszawa
wiceprezes Komitetu Głównego PKD
Przynależność polityczna Polski Komitet Demokratyczny w Rosji 1917-1918

Ur. w 1882 r. jako syn Adama. Ukończył w 1910 petersburski Instytut Technologiczny[1]. Związał się wówczas ze środowiskiem demokratów w Rosji. Współpracował w 1908 z wychodzącym w Petersburgu czasopismem „Votum Separatum” zwalczającym idee panslawizmu[2]. Jego żoną była Halina Rawicz-Szczerbo (1889–1976), działaczka Stowarzyszenia Studentek Polek „Spójnia” w Petersburgu.

Po wybuchu I wojny światowej działacz Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny, był m.in. członkiem i wiceprezesem Komitetu Głównego towarzystwa (1916–1918), przez pewien czas kierował też jego Wydziałem Budżetowym[3]. Od 5 marca członek Komitetu Wykonawczego Polskiego Komitetu Demokratycznego w Petersburgu, przewodniczący jego Wydziału Organizacyjnego. Następnie we władzach ogólnokrajowych Polskiego Komitetu Demokratycznego (1917–1918)[4]. Był członkiem Komisji Likwidacyjnej do Spraw Królestwa Polskiego[5].

W latach 30. mieszkał w Gdyni. Pracował jako prokurent oddziału firmy „Progress” – Zjednoczone Kopalnie Górnośląskie. W l. 1936–1939 był radcą i członkiem Prezydium Izby Przemysłowo-Handlowej w Gdyni, oraz jako wiceprezes kierował sekcją żeglugowo-portową Izby; był także członkiem komisji morskiej[6].

Zm. 16 czerwca 1959 w Warszawie, gdzie jest pochowany.

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Urzędowy Ministerstwa Oświaty w Warszawie, Nr 3 poz. 60 z 15 marca 1950,
  2. Jacek Gzella, Krytyka idei neosłowiańskiej na łamach petersburskiego czasopisma „Votum Separatum” (rok 1908), „Acta Universitatis Nicolai Copernici. Nauki Humanistyczno-Społeczne. Bibliologia”, 1 (306), 1996, s. 175–177.
  3. Dariusz Tarasiuk, Polskie Towarzystwo Pomocy Ofiarom Wojny, strona internetowa Polski Petersburg [dostęp 18.05.2019]
  4. Adam Miodowski, Demokraci polscy w Rosji w latach 1917–1918, „Studia Podlaskie”, 8, 1998, s. 21, 23–24, DOI10.15290/sp.1998.08.02, ISSN 0867-1370 [dostęp 2019-06-09] (pol.).
  5. Mieczysław Wrzosek, Dążenia do powołania na emigracji w 1917 r. polskiego naczelnego organu politycznego, „Dzieje Najnowsze”, 6 (3), Zakład Narodowy im. Ossolińskich; Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1974, s. 102 [dostęp 2019-06-09].
  6. Sprawozdanie Izby Przemysłowo-Handlowej w Gdyni za rok 1935, Gdynia 1936, s. 7, 10, 15, 25, 43, 124, 129, 130