Otwórz menu główne

Władysław Sokołowski (ur. 5 maja 1892 we Lwowie, zm. 13 listopada 1963 w San Francisco[1]) – polski prawnik, urzędnik konsularny i dyplomata.

Władysław Sokołowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1892
Lwów
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1963
San Francisco
Chargé d’affaires Ambasady RP w Waszyngtonie
Okres od 1932
do 1933
Poprzednik Tytus Filipowicz
Następca Stanisław Patek
Chargé d’affaires Ambasady RP w Waszyngtonie
Okres od 1935
do 1936
Poprzednik Stanisław Patek
Następca Jerzy Potocki
Kierownik Konsulatu RP w San Francisco
Okres od 1943
do 1945
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Wielki Orderu Zasługi Cywilnej (Hiszpania) Wielki Komandor Orderu Feniksa (Grecja)

Studiował na Uniwersytecie Lwowskim uzyskując tytuł doktora praw. Był urzędnikiem Namiestnictwa Galicji (-1918). Brał udział w obronie Lwowa (1918-1919). W służbie zagranicznej II Rzeczypospolitej od 1919, m.in. jako attaché emigracyjny Konsulatu Generalnego w Nowym Jorku (1919-1922), radca emigracyjny Poselstwa w Paryżu (1922-1926), kier. referatu Ligi Narodów w MSZ (1926-1927), naczelnik wydziału ustrojów międzynarodowych MSZ (1930-), radca prawny (1931-1936) i chargé d’affaires Ambasady w Waszyngtonie (1932-1933, 1935-1936)[2][3][4], zastępca dyrektora wydziału konsularnego MSZ (1938), konsul i kierownik Konsulatu w San Francisco (1943-1945)[5][6], gdzie w 1943 odegrał szczególna rolę w ewakuacji tysięcy wywiezionych na Syberię rodaków, m.in. przez Bombaj i San Francisco do Santa Rosa w Meksyku[7].

Sokołowski uczestniczył w ostatniej ważnej akcji dyplomatycznej rządu RP na obczyźnie mającej umożliwić jego delegacji udział w konferencji Narodów Zjednoczonych w San Francisco (kwiecień–czerwiec 1945), lecz bez rezultatu.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[8], Złotym Krzyżem Zasługi „za zasługi na polu pracy dyplomatycznej” (1930)[9], Medalem za Wojnę, Medalem Dziesięciolecia, francuskim Krzyżem Kawalerskim Orderu Legii Honorowej, rumuńskim Krzyżem Komandorskim Orderu Gwiazdy, greckim Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Feniksa[8] i hiszpańskim Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Cywilnej (1932)[10].

PrzypisyEdytuj

  1. 1Lt Wladyslaw E “Ducky” Sokolowski (1922-1945) - Find A Grave Memorial, www.findagrave.com [dostęp 2018-09-13].
  2. Longin Pastusiak: Pół wieku dyplomacji amerykańskiej, 1898-1945. Warszawa: PWN: 1974. s. 230
  3. Bogusław Winid: W cieniu Kapitolu. Dyplomacja Polska wobec Stanów Zjednoczonych Ameryki 1919-1939. Warszawa: PoMost, 1991. s. 166, 198
  4. Teki archiwalne, Tom 14. Warszawa: DiG, 1973. s. 198
  5. Aleksander Bregman: Dzieje pustego fotela. Konferencja w San Francisco i sprawa polska. Londyn. Wyd. Światpol, 1948. s. 43
  6. Andrzej Maciej Brzeziński: Koncepcja powojennej organizacji bezpieczeństwa w planach politycznych rządu RP na uchodźstwie (1943-1945). [w:] "Studia historyczne", Tom 43-1. Warszawa: PWN, 2000. s. 99-100
  7. Dziennik Henryka Stebelskiego
  8. a b Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 683.
  9. M.P. z 1930 r. nr 31, poz. 51
  10. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 66, 1932

Linki zewnętrzneEdytuj

  • Wojciech Materski: Dyplomacja RP 1939-1945, [w:] [1]