Otwórz menu główne

Wasyl Buturlin[1][2][3][4][5], Wasilij Buturlin[6][7][8][9], Wasilij Wasiljewicz Buturlin (ros. Василий Васильевич Бутурлин); zm. 1656 w Kijowierosyjski dyplomata i wojskowy, bojar od 1652.

W 1653 stał na czele rosyjskiego poselstwa na Ukrainie. W czasie ugody perejasławskiej w 1654 przyjął przysięgę od starszyzny kozackiej na wierność państwu moskiewskiemu. W 1655, na początku wojny polsko-rosyjskiej 1654–1667 wraz z Bohdanem Chmielnickim dowodził połączonymi wojskami rosyjsko-ukraińskimi.

W 1655 w bitwie pod Ochmatowem siły Buturlina i Chmielnickiego zostały pokonane przez połączone wojska polskie i tatarskie[10].

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Ochmański: Dzieje Rosji do 1861 roku. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1960, s. 133, 238.
  2. Zbigniew Wójcik: Dzieje Rosji 1533–1801. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1971, s. 139.
  3. Antoni Mironowicz: Sylwester Kossow, władyka białoruski, metropolita kijowski. Białystok: Białoruskie Tow. Historyczne, 1999, s. 87.
  4. Natalia Jakowenko: Historia Ukrainy. Od czasów najdawniejszych do końca XVIII wieku. Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2000, s. 258.
  5. Dariusz Kołodziejczyk. (rec.) Jak Kozacy państwo budowali, a Lachy historię im pisali : (Maciej Franz, Idea państwa kozackiego na ziemiach ukrainnych w XVI–XVII wieku, Toruń 2005). „Przegląd Historyczny”. 98 (4), s. 578, 2007. 
  6. Trudne sąsiedztwo: stosunki polsko-ukraińskie w X-XX wieku. Karol Grünberg, Bolesław Sprengel. Książka i Wiedza, 2005 - 832
  7. Król i car: Rzeczpospolita i Moskwa w XVI i XVII wieku. Henryk Wisner. Książka i Wiedza, 1995 - 140
  8. Dzieje Polski nowożytnej, Tom 2. Władysław Konopczyński. Instytut Wydawniczy Pax, 1986
  9. Ostatni Waza na polskim tronie. Tadeusz Wasilewski. Wydawn. Śląsk, 1984 - 295
  10. Józef Andrzej Gierowski: Rzeczpospolita w dobie złotej wolności (1648–1763). Kraków: Oficyna Wydawnicza Fogra, 2001, s. 49.

BibliografiaEdytuj