Otwórz menu główne

Wilhelm Świątkowski

polski wojskowy i prawnik, oficer radziecki

Wilhelm Świątkowski (ur. 1 stycznia 1919 w Grenówce (obecnie Łupołowe(ukr.), Ukraina) – pułkownik Armii Czerwonej i Wojska Polskiego, prokurator i sędzia wojskowy.

ŻyciorysEdytuj

Dzieciństwo i młodość spędził w ZSRR. W marcu 1940 roku został powołany do Armii Czerwonej[potrzebny przypis] i podjął naukę w Instytucie Prawa w Charkowie, który ukończył we wrześniu 1941 roku. 6 września 1941 roku został awansowany na stopień młodszego wojenjurista[potrzebny przypis]. Od września 1941 do października 1942 był śledczym wojskowej prokuratury w 334 Dywizji Strzeleckiej Frontu Kalinińskiego. Od lipca 1943 roku był szefem prokuratury w 204 Dywizji Piechoty Armii Czerwonej. W czerwcu 1944 przeszedł do Wojska Polskiego, gdzie pracował w organach prokuratury wojskowej. 4 listopada 1950, na mocy decyzji Biura Politycznego PZPR, został powołany na stanowisko Prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego[1], zastępując zdymisjonowanego Władysława Garnowskiego. Funkcję tę pełnił do 26 czerwca 1954, w tym samym roku powrócił do ZSRR.

Jego prezesura w Najwyższym Sądzie Wojskowym przypadła na okres wzmożonych represji wobec wyższych oficerów WP, m.in. w tym czasie prowadzono proces gen. Tatara, płk. Utnika i płk. Nowickiego, tzw. proces generałów, aresztowano także gen. Spychalskiego.

Po śmierci Bolesława Bieruta (12 marca 1956) powołano Komisję dla zbadania odpowiedzialności byłych pracowników Głównego Zarządu Informacji, Naczelnej Prokuratury Wojskowej i Najwyższego Sądu Wojskowego (tzw. Komisja Mazura). Raport Komisji stwierdzał, że W. Świątkowski był jednym z oficerów radzieckich, którzy byli odpowiedzialni za łamanie praworządności. Według raportu Komisji Mazura W. Świątkowski wraz z sędzią Aleksandrem Tomaszewskim byli głównymi inspiratorami wypaczeń w wojskowym wymiarze sprawiedliwości, realizatorami wypaczonej praktyki karnej i bezpośrednimi współsprawcami drakońskich wyroków w sfingowanych sprawach[2].

PrzypisyEdytuj