Otwórz menu główne

William Boyce

angielski kompozytor

William Boyce (ochrzczony 11 września 1711 w Londynie, zm. 7 lutego 1779 tamże) – angielski kompozytor przełomu baroku i klasycyzmu, uchodzący za jednego z najwybitniejszych angielskich kompozytorów XVIII w. Następca Maurice'a Greene'a na stanowisku Master of the King's Musick.

William Boyce
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 września 1711 (ochrz.)
Londyn
Pochodzenie angielskie
Data i miejsce śmierci 7 lutego 1779
Londyn
Instrumenty organy
Gatunki muzyka poważna, Muzyka barokowa, muzyka klasycystyczna
Zawód kompozytor, organista

Spis treści

ŻycieEdytuj

Urodził się w Londynie w 1711. Jako chłopiec był chórzystą w londyńskiej Katedrze św. Pawła, następnie po mutacji zaczął studiować muzykę u Maurice Greene'a. W 1734 Boyce został organistą w Oxford Chapel w centrum Londynu. Pełnił funkcję organisty w wielu miejscach, aż w końcu w roku 1755 został Master of King's Musick, a w 1758 został organistą kaplicy królewskiej.

Około roku 1758 zaczęła pogłębiać się głuchota Boyca, tak że w końcu musiał porzucić stanowisko organisty i przejść na emeryturę. Zajął się nauczaniem, a także kompletowaniem kompilacji Cathedral Music, którą w chwili śmierci jego nauczyciel Greene pozostawił niedokończoną. To doprowadziło Boyce'a do edycji dzieł takich kompozytorów, jak William Byrd czy Henry Purcell. Wiele utworów z tej kolekcji jest wykonywanych do dziś w czasie nabożeństw Kościoła anglikańskiego.

Po śmierci Boyce'a w 1779 roku stanowisko Master of the King's Musick przejął John Stanley, a jego muzyka uległa zapomnieniu.

TwórczośćEdytuj

Boyce znany jest z cyklu ośmiu symfonii (jako jeden z pierwszych wprowadził tę formę na grunt angielski), pisał hymny (anthems) i ody. Napisał też masque Peleus i Thetis, pieśni oparte na wierszach z cyklu Secular Masque Johna Drydena, muzykę do sztuk Williama Shakespeare "Burza", "Cymbeline", "Romeo i Julia" i "The Winter's Tale". Pisał też concerti grossi, uwertury oraz muzykę kameralną, w tym cykl dwunastu sonat triowych. Skomponował melodię marszu marynarki brytyjskiej i kanadyjskiej Heart of Oak (tekst został później napisany przez Davida Garricka w 1759 roku dla jego sztuki Harlequin's Invasion). Coronation anthem The King shall rejoice Boyce'a został wykonany 22.09.1761 z okazji koronacji Charlotty z Meklemburgii-Strelitz i Jerzego III. Boyce pisał także muzykę dla rytuałów masońskich[1].

Podobnie jak Charles Avison, Boyce inspirował się muzycznymi osiągnięciami kompozytorów włoskich, a także twórczością Georga Friedricha Händla, do którego muzyki miał wielki szacunek[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Hill, Cecil (1980): Masonic music (Muzyka masońska), The New Grove Dictionary of Music and Musicians, red. Stanley Sadie, t. 11, str. 753–756
  2. Christopher Hogwood, "Händel", Kraków 2010 r., s. 133, 315

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 1: AB część biograficzna. Kraków: PWM, 1979, s. 385. ISBN 83-224-0113-2. (pol.)
  • Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: PWN, 1995, s. 117. ISBN 83-01-11390-1. (pol.)
  • The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. B. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj