Otwórz menu główne

Wojciech Stachura (ur. 13 kwietnia 1901 w Domaninie koło Kępna, zm. 2 czerwca 1960 w Borku Wielkopolskim) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej oraz kampanii wrześniowej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Wojciech Stachura
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1901
Domanin koło Kępna, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 2 czerwca 1960
Borek Wielkopolski, PRL
Przebieg służby
Lata służby 1919-1952
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy Wojna polsko-bolszewicka
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 13 kwietnia 1901 roku we wsi Domanin koło Kępna w rodzinie rolnika Kacpra i Marii Stachurów. Uczył się w gimnazjum.

II RPEdytuj

W 1919 jako ochotnik zgłosił się do wojska. W wojnie polsko-bolszewickiej walczył w szeregach Batalionu Szturmowego z Wrześni, a następnie w 361 ochotniczym rezerwowym pułku piechoty. Po wojnie został w armii i po odbyciu przeszkolenia sanitarnego służył w 3 Pułku Lotniczym na Ławicy w Poznaniu. Awansował na plutonowego i został skierowany do Centralnej Szkoły dla Podoficerów Zawodowych Sanitarnych w Przemyślu, w której został sierżantem i przez 3 lata pracował jako instruktor sanitarny. Następnie został skierowany do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, gdzie przez 5 lat był instruktorem sanitarnym. W latach 1931–1934 odbył kurs dla podoficerów zawodowych w Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Został mianowany podporucznikiem i przeniesiono go do 1 Morskiego Batalionu Strzelców, w którym jako dowódca plutonu służył do 1938. Awansował na porucznika i został oficerem żywnościowym batalionu. W marcu 1939 batalion został przemianowany na 1 Morski Pułk Strzelców i wszedł w skład Lądowej Obrony Wybrzeża (dowódca: pułkownik Stanisław Dąbek).

II wojna światowaEdytuj

Po ataku Niemiec na Polskę pułk broni się przez tydzień i zostaje zmuszony do wycofania się do Redy, a następnie na Oksywę, gdzie mimo przewagi wroga 1 Morski Pułk Strzelców walczy przez kolejne 10 dni aż do kapitulacji (tracąc około połowy stanu osobowego). Za swą bohaterską walkę pułk otrzymał Order Virtuti Militari V klasy (w 1944)[1], a porucznik Wojciech Stachura za wykazane wyjątkowe męstwo na polu walki został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Po śmierci chorążego, spadł na niego obowiązek ukrycia pułkowego sztandaru. 19 września 1939 płk Stanisław Dąbek popełnił samobójstwo i nastąpiła kapitulacja obrony. Stachura trafił do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu II A Prenzlau. Od 1941 przebywał w Oflagu II E Neubrandenburg, a od połowy 1943 w Oflagu II D Gross Born.

Po ponad pięciu latach niewoli, 5 lutego 1945 roku, razem z grupą 300 oficerów został uwolniony przez polskich żołnierzy z 18 Pułku Piechoty 3 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego.

1945-1960Edytuj

Zgłosił się do Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Awansował na kapitana i został przydzielony do kwatermistrzostwa 1 Armii Wojska Polskiego. W sierpniu 1945 został przeniesiony do Morskiego Pułku Szkolnego w Gdyni-Oksywiu. W marcu 1946 został Kierownikiem Wyszkolenia Wojskowego w Szkole Specjalistów Morskich na Oksywiu. W 1947 został awansowany na majora i przeniesiono go Kierownictwa Administracyjno-Technicznego Marynarki Wojennej. W 1951 awansował na podpułkownika i został Szefem Sztabu Szefostwa Tyłów Marynarki Wojennej, a następnie Szefem Wydziału Organizacji i Planowania ds. Technicznych i Uzbrojenia.

Ze względu na śledztwa i pokazowe procesy przedwojennych oficerów w każdej chwili mógł zostać aresztowany, zdecydował się zakończyć karierę wojskową i 23 czerwca 1952 przeszedł na emeryturę. Razem z rodziną zamieszkał w rodzinnej miejscowości żony, Borku Wielkopolskim i dorabiał do wojskowej emerytury pracując w lokalnym GS-ie.

Zmarł 2 czerwca 1960 w Borku Wielkopolskim w wieku 59 lat. Został pochowany na cmentarzu w Borku Wielkopolskim.

OdznaczeniaEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Miał dwóch synów: Zdzisława (ur. 1937) i Henryka (ur. 1945; lekarz w Czaplinku[2]) oraz czworo rodzeństwa (trzech braci i siostrę).

PrzypisyEdytuj

  1. Zarządzenie gen. W Andersa z 11 listopada 1944 r. Instytut Polski i Muzeum im. gen Sikorskiego w Londynie, sygn. A XII 77.
  2. Lekarz Henryk Stachura [dostęp z dnia: 2015-06-30]

BibliografiaEdytuj