Otwórz menu główne

Zbigniew Dybol

polski piłkarz ręczny

Zbigniew Dybol (ur. 22 lutego 1947 w Poznaniu[1]) – polski szczypiornista, trener, olimpijczyk z Monachium (1972), mistrz Polski (1971).

Dorobek medalowy
Puchar świata
Srebro Szwecja 1974 piłka ręczna

Kariera sportowaEdytuj

Kariera klubowaEdytuj

W szkole podstawowej uprawiał początkowo gimnastykę sportową, następnie także piłkę ręczną. Od 1961 uprawiał tę ostatnią dyscyplinę sportu w barwach MKS Poznań. Z poznańskim klubem zdobył w 1962 srebrny, a w 1963 brązowy medal mistrzostw Polski juniorów. W sezonie 1965/1966 był graczem II-ligowego Energetyka Poznań[2].

W 1966 został powołany do zasadniczej służby wojskowej, został wówczas zawodnikiem klubu Grunwald Poznań i grał w nim do 1976. Z poznańskim zespołem wywalczył kolejno brązowy medal MP w 1970, mistrzostwo Polski w 1971, wicemistrzostwo Polski w 1972 i brązowy medal MP w 1973, a także Puchar Polski w 1972. W sezonie 1970/1971 został najlepszym strzelcem ligi, z dorobkiem 133 bramek[2].

W 1976 zamierzał kontynuować karierę w Niemczech, ale nie otrzymał zgody polskich władz sportowych na wyjazd i przez rok nie grał w żadnym klubie. Ostatecznie w sezonie 1977/1978 zagrał w austriackiej drużynie UHK Krems, z którą zdobył wicemistrzostwo kraju. W latach 1978-1983 był graczem niemieckiej drużyny Polizei-Sportverein Hannover, z którą w 1982 wywalczył awans do ekstraklasy (drużyna po utracie sponsora nie wystąpiła jednak w rozgrywkach)[2].

Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako fizjoterapeuta, był także trenerem, m.in. w VfL Hameln (na przełomie lat 80. i 90.)[2], SpVg Laatzen[3] i TuS v. 1900 Empelde e.V.[4].

Piłkarzem ręcznym był także jego brat, Tomasz Dybol[2].

Kariera reprezentacyjnaEdytuj

W latach 1965-1967 wystąpił w około 30 spotkaniach reprezentacji juniorów i młodzieżowej. W reprezentacji seniorów debiutował w maju 1968. Z drużyną narodową wystąpił na mistrzostwach świata w 1970 (13-16. miejsce), Igrzyskach Olimpijskich w 1972 (10. miejsce) i mistrzostwach świata w 1974 (10. miejsce), a także Pucharze Świata w 1974 (2. miejsce). W reprezentacji występował do 1976, ostatecznie nie zakwalifikował się do składu na Igrzyska Olimpijskie w Montrealu (1976). Łącznie w I reprezentacji Polski wystąpił 141 razy, zdobywając 246 bramek[2].

Czterokrotnie wystąpił w reprezentacji Wojska Polskiego na Mistrzostwach Armii Zaprzyjaźnionych (1969, 1972 - złoty medal, 1973 - brązowy medal, 1976 - brązowy medal), z akademicką reprezentacją Polski zdobył brązowy medal na akademickich mistrzostwach świata w 1975[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Władysław Zieleśkiewicz 95 lat polskiej piłki ręcznej, wyd. ZPRP, Warszawa 2013, s. 248-249
  2. a b c d e f g Władysław Zieleśkiewicz "Mały", czyli jeden z najlepszych lewoskrzydłowych w historii polskiego handballu, w: Handball Polska, nr 9 (125)/2017, s. 44-49
  3. 19.11.03 - 1. Herren: Vorbericht SpVg Laatzen - SV Aue (22.11.03/17:15)
  4. TuS v. 1900 Empelde e.V.: Rückblick und fast Vergessenes der Handballsparte

BibliografiaEdytuj