Otwórz menu główne

Zygmunt Czarzasty (ur. 28 marca 1942 w Polnym Młynie[1]) – polski prawnik, prokurator, działacz PZPR.

Zygmunt Czarzasty
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1942
Polny Młyn
Zawód, zajęcie prawnik
Tytuł naukowy magister
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Rodzice Józef Czarzasty
Jadwiga

ŻyciorysEdytuj

W 1956 został członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej, w 1964 ukończył studia prawnicze na Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, następnie rozpoczął aplikację prokuratorską w Prokuraturze Wojewódzkiej w Gdańsku[2]. W 1965 został członkiem PZPR[1]. Od 1965 pracował jako asesor w Prokuraturze dla m. Gdyni, w latach 1966-1968 jako podprokurator w Prokuraturze dla miasta Gdańska[2].

W latach 1968-1969 był wiceprzewodniczącym, w latach 1969-1973 przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego Związku Młodzieży Socjalistycznej w Gdańsku[2], w latach 1973-1978 pracował w Wydziale Administracyjnym KC PZPR, kolejno jako starszy instruktor, następnie inspektor. W latach 1978-1980 był zatrudniony jako wiceprokurator w Prokuraturze Generalnej[1][2].

W październiku 1980 został zastępcą kierownika, a w październiku 1981 I zastępcą kierownika Wydziału Społeczno-Zawodowego KC PZPR (początkowo funkcjonującego pod nazwą Wydział Socjalno-Zawodowy)[3]. Od stycznia 1986 był I sekretarzem KW PZPR w Słupsku[1]. Tam kierował tzw. eksperymentem słupskim, w ramach którego testowano nowe zasady zarządzania gospodarką przez partię komunistyczną oraz zmiany w sposobie sprawowania władzy. Słupska organizacja partyjna była wówczas proporcjonalnie do liczby ludności największą w Polsce, a także najmłodszą, jeżeli chodzi o wiek członków[4]. Od lipca 1986 do grudnia 1988 był także członkiem Prezydium Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR[2].

W grudniu 1988 został sekretarzem KC PZPR, odpowiadał za sprawy wewnątrzpartyjne[1][5]. W lutym 1989 Biuro Polityczne KC PZPR powierzyło mu organizację kampanii wyborczej na szczeblu centralnym przed wyborami parlamentarnymi w czerwcu 1989, w marcu tegoż roku został członkiem Centralnego Koordynacyjnego Zespołu Wyborczego, w skład którego weszli także członkowie partii i organizacji społecznych tworzących kolacje wyborczą[6]. Równocześnie od marca 1989 pełnił także funkcję przewodniczącego Komisji Pracy Partyjnej KC PZPR[1]. W kwietniu 1989 został z ramienia PZPR zastępcą przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej[7]. W kręgach partyjnych zasłynął przy tym z nadmiernego, jak się później okazało, optymizmu, obawiał się m.in., że wyborcza klęska "Solidarności" da powód do oskarżeń o sfałszowanie wyborów[8]. Z funkcji sekretarza KC PZPR odszedł pod koniec lipca 1989[9], ale pozostał członkiem KC do rozwiązania partii, przewodniczącym Komisji Pracy Partyjnej KC PZPR był także do rozwiązania partii w styczniu 1990[1][2].

W latach 90. ponownie pracował jako prokurator, w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Ochota[10].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Tadeusz Mołdawa Ludzie władzy 1944-1991, wyd. PWN, Warszawa 1991, s. 342
  2. a b c d e f Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL, katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2018-06-12].
  3. Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR 1948-1990, wyd. ISP PAN, Warszawa 2000, s. 139
  4. Antoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 176
  5. Antoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 195
  6. Paulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 180, 181
  7. Paulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 79
  8. Paulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 198-199
  9. Antoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 332
  10. Gdzie są chłopcy z tamtych lat...