Otwórz menu główne

Łapownictwo – w prawie polskim przestępstwo polegające na wręczaniu, braniu, lub żądaniu korzyści majątkowej lub osobistej (łapówki). Łapownictwo klasyfikuje się na:

  • łapownictwo bierne (sprzedajność) – polega na przyjmowaniu przez osobę pełniącą funkcję publiczną korzyści majątkowych, osobistych, lub ich obietnic. W Polsce to przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
  • łapownictwo czynne (przekupstwo) – polega na udzieleniu osobie będącej funkcjonariuszem publicznym korzyści majątkowej, osobistej, lub jej obietnicy. W Polsce to przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Polskie prawo karze surowiej za takie formy łapownictwa jak:

  1. dawanie lub branie łapówki przez osobę pełniącą funkcję związaną ze szczególną odpowiedzialnością,
  2. otrzymanie korzyści majątkowej wielkich rozmiarów,
  3. żądanie łapówki.

Podstawę prawną stanowią artykuły 228 i 229 Kodeksu karnego.

Linki zewnętrzneEdytuj