Święto Matki Bożej Jagodnej

Święto Matki Bożej Jagodnej – staropolskie święto liturgiczne obchodzone tradycyjnie w Polsce 2 lipca[1]. Święto powstało na wsi w Polsce w wyniku zespolenia katolickiej uroczystości Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny z przedchrześcijańskim świętem płodności.

Ludowy przekaz głosił, że brzemienna Maryja na spotkanie ze swą krewną Elżbietą szła sama lasami i pustkowiami. W drodze za pożywienie miała tylko zbierane jagody. Dlatego, aby nie pozbawiać Matki Boskiej prowiantu, nie wolno było 2 lipca jeść leśnych owoców[2]. Tak narodziła się Matka Boska Jagodna, opiekunka matek i ciężarnych, szczególnie tych, które miały trudności z donoszeniem ciąży albo niedawno straciły dziecko. Tego dnia tradycja zabraniała zrywania jagód, poziomek, wiśni, malin, agrestu, porzeczek i innych leśnych owoców. Kobiety wierzyły, że jeśli do 2 lipca nie będą ich zbierać ani jeść i polecą się w modlitwie Matce Boskiej Jagodnej, to za jej przyczyną odejdzie od nich zły omen i będą mogły wydać na świat zdrowe i silne potomstwo, odporne na choroby i czary, a one będą mogły cieszyć się szczęśliwym macierzyństwem[3].

Oba święta obchodzono jednocześnie przez setki lat, aż do roku 1969, do reformy liturgicznej Pawła VI[4], kiedy papież przesunął obchody Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny na dzień 31 maja, a Matka Boża Jagodna pozostała na swoim tradycyjnym miejscu w kalendarzu, 2 lipca.

PrzypisyEdytuj

  1. ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski: Matka Boża Jagodna. niezalezna.pl, 15 sierpnia 2013.
  2. Matki Boskiej Jagodnej. [dostęp 2013-10-12].
  3. Barbara Ogrodowska: Polskie obrzędy i zwyczaje doroczne. Warszawa: Sport i Turystyka – Muza, 2004. ISBN 83-7200-947-3.
  4. Reformy II Soboru Watykańskiego.