Otwórz menu główne

1 Dywizja Lotnictwa Bombowego (1 DLB) – związek taktyczny lotnictwa bombowego ludowego Wojska Polskiego.

1 Dywizja Lotnictwa Bombowego
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 31 października 1944
Rozformowanie 1946
Dowódcy
Pierwszy ppłk Michał Martynow
Organizacja
Dyslokacja Sochaczew
Rodzaj sił zbrojnych Lotnictwo
Rodzaj wojsk lotnictwo bombowe

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

Dywizję sformowano na podstawie rozkazu Naczelnego Dowództwa WP z 31.10.1944 jako związek taktyczny 1 Mieszanego Korpusu Lotniczego. Utworzono ją w Mirgorodzie, Kirowogradzie i Kazaniu z przekazanych z Armii Czerwonej trzech pułków lotniczych oraz dowództwa 184 Dywizji Lotnictwa Bombowego. Wiosną dywizja została przebazowana do kraju na lotniska w Sochaczewie i Sannikach[1].

Od chwili sformowania do momentu zakończenia wojny dywizja prowadziła szkolenie bojowe. W walkach nie wzięła udziału[2].

W 1946 dywizję rozformowano pozostawiając 3 Pułk Lotnictwa Bombowego, który przemianowano na 7 Pułk Bombowców Nurkujących[a]

Skład dywizji w 1944Edytuj

Stan etatowy dywizji: 1036 żołnierzy. Uzbrojenie: 105 samolotów, w tym: 96 bombowców Pe-2, 1 myśliwiec Jak-1, 1 myśliwiec Jak-7, 7 samolotów łącznikowych Po-2.

Dowództwo dywizji w 1944Edytuj

  • dowódca dywizji - ppłk Michał Martynow
  • szef sztabu - ppłk Mikołaj Kulin

UwagiEdytuj

  1. Rozkaz Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 019/Org. z 22 stycznia z 1946 roku

PrzypisyEdytuj

  1. Koliński 1987 ↓, s. 113.
  2. Czesław Krzemiński: Pułki Ludowego Lotnictwa Polskiego. s. 77-79.

BibliografiaEdytuj

  • Izydor Koliński: Lotnictwo Polski Ludowej 1944-1947. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07271-X.
  • Izydor Koliński, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych, Warszawa 1978.
  • Czesław Krzemiński: Pułki Ludowego Lotnictwa Polskiego. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1981. ISBN 83-206-0196-7.