Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy 41 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 41 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 41.

41 Dywizja Strzelców (RFSRR) - dywizja piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej. Wiosną 1920 wchodziła w skład 14 Armii.

41 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie 1919
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 14 Armia

Spis treści

Formowanie i walkiEdytuj

Sformowana została latem 1919. Weszła w skład 14 Armii i wałczyła z oddziałami Denikina na Ukrainie. W czerwcu 1920 wzięła udział w ofensywie rosyjskiej na Ukrainie. W lipcu walczyła o sforsowanie Zbrucza, następnie nacierała w kierunku na Kamieniec Podolski, Trębowlę, Czortków i Halicz. Jej przeciwnikiem były głównie oddziały armii URL. We wrześniu 1920 została odrzucona do rejonu Kamieńca Podolskiego. Po zawarciu rozejmu z Polską walczyła z oddziałami URL na Ukrainie[1].


Wiosną 1920 została przerzucona z frontu rumuńskiego i 9 kwietnia 1920 wzięła udział w bolszewickim ataku na wsie: Kurożyna, Iwankowce, Kucza i Zaborożniowce. Po zaciętych walkach oddziały polskie odrzuciły przeciwnika, biorąc kilkudziesięciu jeńców i 2 karabiny maszynowe. 12 kwietnia 1920 została zmuszona do gwałtownego cofnięcia się poza linie wyjściowe swojego ataku. Na początku maja 1920 podążyła na Tomaszpol koło Wapniarki[potrzebny przypis].

Dowódcy dywizjiEdytuj

  • A.M. Osadczij (I – V 1920)[1]
  • Ż.F. Zonberg (V – IX 1920)[1]
  • W.I. Stojkin (IX – XII 1920)[1]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Odziemkowski 2004 ↓, s. 90.

BibliografiaEdytuj

  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.