Akcelerator liniowy z falą bieżącą
Akcelerator liniowy z falą bieżącą – akcelerator cząstek, w którym cząstki przyspieszane są za pomocą bieżącej fali elektromagnetycznej. Falę taką uzyskuje się w falowodzie zakończonym oporem falowym (pochłaniającym falę bez odbicia). Wektor elektryczny fali bieżącej porusza się wzdłuż osi akceleratora. Gdy cząstka porusza się synchronicznie z prędkością taką samą jak prędkość fazowa rozchodzącej się fali, to podlega ona działaniu stałego przyspieszenia.[1]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e3/Akcelerator_z_fala_biezaca_schemat.jpg/200px-Akcelerator_z_fala_biezaca_schemat.jpg)
Ściany falowodu zawierają system przesłon regulujących prędkość fazową fali bieżącej - bez nich prędkość fali byłaby zawsze większa od prędkości cząstki.[1]
Ważną cechą takiego akceleratora jest teoretyczny brak górnego ograniczenia energii przyspieszanych cząstek.[1]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0d/SLAC_tunnel_2.jpg/150px-SLAC_tunnel_2.jpg)
Przykładem takiego akceleratora jest słynny Stanford Linear Accelerator Center, przyspieszający elektrony do energii 50GeV. Ma on długość 2 mil (ponad 3 km) i składa się z ponad 80 000 miedzianych cylindrów oraz płytek.[1]