Otwórz menu główne

Aleksander Szymański (1927–2017)

Aleksander Szymański ps. „Korab” (ur. 12 grudnia 1927 w Przemyślu; zm. 27 grudnia 2017 w Rzeszowie[1][2]) – major Armii Krajowej w stanie spoczynku, więzień obozów KL Auschwitz i KL Mauthausen-Gusen.

Aleksander Szymański
Korab
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1927
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 27 grudnia 2017
Rzeszów
Przebieg służby
Lata służby 19421943
Siły zbrojne AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki Oddział Dyspozycyjny „DW” Komendy Obwodu AK Przemyśl „Polana”
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki Krzyż Oświęcimski Krzyż Armii Krajowej

ŻyciorysEdytuj

 
Aleksander Szymański podczas przyznania awansu na stopień majora w Klubie Garnizonowym 21. Brygady Strzelców Podhalańskich, 1.07.2015 r.

W czasie okupacji niemieckiej należał do Oddziału Dyspozycyjnego „DW” Komendy Obwodu AK Przemyśl „Polana”. Jako 15-letni uczeń drugiej klasy Liceum Handlowego został aresztowany 20 września 1943 r. za roznoszenie nielegalnej prasy i przenoszenie meldunków między dowódcami placówek ZWZ-AK na odcinku Przeworsk-Jarosław-Przemyśl[3], przetransportowany do więzienia w Tarnowie, skąd trafił do KL Auschwitz, gdzie otrzymał nr 153401; pracował przy rowach melioracyjnych[3]. Pod koniec 1943 r. – po dwóch miesiącach pobytu w KL Auschwitz – przeniesiony do KL Mauthausen-Gusen, gdzie pracował początkowo w kamieniołomach Gusen, a później w fabryce Messerschmitta (Drogę z Mauthausen do Gusen – obozu pracy przymusowej, gdzie więźniowie pracowali w kamieniołomach – przebyliśmy tylko w bieliźnie i drewnianych trepach, był to początek grudnia, temperatura spadła do minus 10 stopni C, a szliśmy przez Alpy. Znowu przeszliśmy przez łaźnię, otrzymaliśmy numery i przydział do pracy. Zostałem skierowany do kamieniołomów, skąd mało kto wracał żywy. Pracowałem tam tylko przez miesiąc. Dzięki pomocy oficera rez. Kazimierza Strusia zostałem przeniesiony do pracy w fabryce Messerschmitta i zajmowałem się przygotowywaniem kadłubów do produkcji samolotów. Pracowaliśmy dwanaście godzin na dobę[3]). W KL Mauthausen-Gusen przebywał aż do wyzwolenia 5 maja 1945 r.[4] Był członkiem Okręgu Podkarpackiego ŚZŻAK od założenia w 1990 r.[5] Pełnił obowiązki Prezesa Okręgu od 1995 r. do października 2017[6]. 1 lipca 2015 r. mianowany na stopień majora[7].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zmarł mjr w st. spocz. Aleksander Szymański. ipn.gov.pl. [dostęp 2017-12-28].
  2. Pożegnanie majora Aleksandra Szymańskiego, żołnierza AK, rzeszow.tvp.pl [dostęp 2018-02-23].
  3. a b c Strona Okręgu Podkarpackiego ŚZŻAK, rozmowa z A. Szymańskim przeprowadzona przez Agnieszkę Iwaszek, dostęp 18.11.2016 r., g. 2:19
  4. Aleksander Szymański, Godzina Wyzwolenia w: Biuletyn Informacyjny Okręgu Podkarpackiego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, nr 2 (1) 2013, ss.20-24 – artykuł A. Szymańskiego opisujący moment wyzwolenia KL Mauthausen-Gusen.
  5. Strona Okręgu Podkarpackiego ŚZŻAK, dostęp 18.11.2016, g. 1:53.
  6. [1]
  7. Strona Okręgu Podkarpackiego ŚZŻAK, dostęp 18.11.2016, g. 1:57.