Amir Khan

brytyjski bokser

Amir Iqbal Khan, pen: عامر خان, (ur. 8 grudnia 1986 w Boltonie) – brytyjski bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC w kategorii junior półśredniej (do 140 funtów), srebrny medalista igrzysk olimpijskich w Atenach.

Amir Khan
Ilustracja
(2007)
Pseudonim King Khan
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1986
Bolton
Obywatelstwo Wielka Brytania
Wzrost 174 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa junior półśrednia
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 39
Zwycięstwa 34
Przez nokauty 21
Porażki 5
Remisy 0
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 12 lipca 2019.
Strona internetowa
ilustracja
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
srebro Ateny 2004 boks
(waga lekka)

Kariera amatorskaEdytuj

Jako junior był trzykrotnym amatorskim mistrzem Wielkiej Brytanii, oraz mistrzem Europy i mistrzem świata juniorów (w 2004)[1]. Na igrzyskach olimpijskich w Atenach wywalczył srebrny medal, przegrywając w finale z Mario Kindelánem.

Kariera zawodowaEdytuj

 
Khan (z lewej) i Malignaggi na konferencji prasowej w dniu 17 marca 2010

Na zawodowstwo przeszedł w lipcu 2005. Do końca tego roku stoczył cztery zwycięskie pojedynki. W następnym roku wygrał kolejnych sześć walk, jednak w ostatniej z nich, 9 grudnia 2006 z Rachidem Drilzane, pierwszy raz był liczony. Ostatecznie wygrał pojedynek na punkty[2].

W 2007 wygrał pięć pojedynków. 14 lipca 2007 wywalczył tytuł Wspólnoty Brytyjskiej w kategorii lekkiej, pokonując Williego Limonda, a następnie obronił go dwukrotnie, nokautując Scotta Lawtona i Grahama Earla. 2 lutego 2008 jeszcze raz obronił swój tytuł, pokonując na punkty byłego mistrza świata federacji IBF w kategorii junior lekkiej Gairy St. Claira[3], a następnie w walce eliminacyjnej WBO pokonał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie Duńczyka Martina Kristjansena[4].

Po tej walce Khan rozstał się ze swoim dotychczasowym trenerem, Oliverem Harrisonem, który krytykował boksera za zbyt duże zaangażowanie w sprawy pozasportowe, co miało mieć negatywny wpływ na przygotowanie do pojedynków[5]. Tymczasowym trenerem Khana został Dean Powell[6].

21 czerwca 2008, w kolejnej obronie tytułu Wspólnoty Brytyjskiej, pokonał przez techniczny nokaut w piątej rundzie Michaela Gomeza, choć już w drugiej rundzie leżał na deskach[7]. Miesiąc później nowym trenerem Khana został Jorge Rubio[8].

6 września 2009 Khan doznał pierwszej porażki w karierze, przegrywając już w pierwszej rundzie z Breidisem Prescottem. Brytyjczyk po raz pierwszy leżał na deskach już po 30 sekundach walki. Zdołał się podnieść, jednak ponownie został znokautowany i wyliczony zaledwie po 54 sekundach pojedynku[9]. Po tej przegranej Khan zwolnił Rubio z funkcji trenera[10] i zatrudnił Freddiego Roacha[11].

Na ring powrócił zaledwie trzy miesiące później i pokonał już w drugiej rundzie Oisina Fagana[12]. 14 marca 2009 pokonał Marco Antonio Barrerę po technicznej decyzji w piątej rundzie. W pierwszej rundzie po przypadkowym zderzeniu głowami Barrera doznał dużego rozcięcia skóry na czole. Walka została przerwana w piątej rundzie, ponieważ krew cieknąca z rany zalewała lewe oko Meksykanina i utrudniała mu widoczność. Po podliczeniu punktów do czasu przerwania walki wygrał Khan w stosunku 50–44, 50–45 i 50–45[13]. Promotor Barrery, Don King, po walce złożył protest twierdząc, że sędzia powinien przerwać pojedynek już w pierwszej rundzie, bezpośrednio po zderzeniu bokserów głowami, a walka powinna zostać uznana za nieodbytą[14]. Protest został jednak odrzucony[15].

18 lipca 2009 Khan wywalczył tytuł mistrza świata organizacji WBA w kategorii junior półśredniej, pokonując jednogłośnie na punkty Andrija Kotelnyka w stosunku 120–108, 118–111 i 118–111[16]. 5 grudnia 2009, w pierwszej obronie tytułu, pokonał już w pierwszej rundzie przez techniczny nokaut Dmytro Salitę. Jego rywal trzykrotnie leżał na deskach[17].

15 maja 2010 Khan stoczył swój pierwszy pojedynek poza granicami Wielkiej Brytanii – w nowojorskiej Madison Square Garden. Jego przeciwnikiem był Paul Malignaggi. Khan wygrał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie[18]. 23 lipca 2011 w walce unifikacyjnej znokautował w piątej rundzie Zaba Judah zdobywając dodatkowo pas IBF oraz status super championa federacji WBA[19]. 10 grudnia 2011 stracił mistrzowskie pasy ulegając przez niejednogłośną decyzję Lamontowi Petersonowi[20]. Po tym jak wykryto u Petersona środki dopingujące tytuł mistrzowski WBA przywrócono Khanowi który stracił 14 lipca 2012 w pojedynku unifikacyjnych z mistrzem WBC Dannym Garcia gdy został przez niego znokautowany w czwartej rundzie[21].

Na ring powrócił 15 grudnia 2012 roku, zmierzył się z niepokonanym Carlosem Moliną. Khan narzucił swoje tempo, a znacznie wolniejszy Molina nie mógł znaleźć sposobu na Khana. Walka zakończyła się poddaniem Moliny, między 10 a 11 rundą[22].

W Sheffield 27 kwietnia 2013, Khan pokonuje jednogłośnie na punkty w stosunku 114:113 115:113 i 115:112 Meksykańczyka Julio Díaza.

W 2014 w Las Vegas w Nevadzie, Khan wygrywa jednogłośnie na punkty dwie walki z Amerykanami. 3 maja z Luisem Collazo (w stosunku 119:104, 117:106 i 119:104) i 13 grudnia z Devonem Alexandrem ( w stosunku 119:109. 118-110 i 120:108).

29 maja 2015 na Brooklynie pokonał jednogłośnie na punkty 115:113, 117:111 i 117:111 Amerykanina Chrisa Algieriego (20-2, 8 KO)[23].

7 maja 2016 w Las Vegas został znokautowany w końcówce szóstej rundy przez Meksykanina Saula Alvareza (47-1-1, 33 KO). Walka odbyła się w umownym limicie 155 funtów.

8 września 2018 w Birmingham pokonał jednogłośnie na punkty 119:108, 119:109 i 118:110 Samuela Vargasa (29-4-2, 14 KO).

20 kwietnia 2019 w Madison Square Garden przegrał przed czasem w szóstej rundzie w pojedynku o tytuł mistrza świata wagi półśredniej federacji WBO. z Terence'm Crawfordem (35-0, 26 KO).

PrzypisyEdytuj

  1. Ben Dirs: Amir's road to Athens (ang.). BBC Sport, 28.08.2004. [dostęp 2009-07-21].
  2. Khan tested on way to first title (ang.). BBC Sport, 10.12.2006. [dostęp 2009-07-21].
  3. Steve Bunce: Faultless Khan goes the distance to prove his worth (ang.). The Independent, 04.02.2008. [dostęp 2009-07-21].
  4. Khan stops Kristjansen in seven (ang.). BBC Sport, 05.04.2008. [dostęp 2009-07-21].
  5. John Rawling: Khan rings in the new with change of trainer (ang.). The Guardian, 02.05.2008. [dostęp 2009-07-21].
  6. Russell Barder: Khan appoints temporary trainer (ang.). BBC Sport, 01.05.2008. [dostęp 2009-07-21].
  7. James Slater: Amir Khan Survives Knockdown To Stop Michael Gomez In Sensational Five Round Battle! (ang.). EastSideBoxing.com, 21.06.2008. [dostęp 2009-07-21].
  8. Khan names Rubio as new trainer (ang.). BBC Sport, 26.07.2008. [dostęp 2009-07-21].
  9. Khan knocked out in first round (ang.). BBC Sport, 06.09.2008. [dostęp 2009-07-21].
  10. Trainer Rubio is ditched by Khan (ang.). BBC Sport, 20.09.2008. [dostęp 2009-07-21].
  11. Gareth A Davies: Freddie Roach will get Amir Khan into shape (ang.). Daily Telegraph, 23.09.2008. [dostęp 2009-07-21].
  12. James Slater: Amir Khan Too Much For Oisin Fagan, Wins In 2ND Round! (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 2009-07-21].
  13. Alexey Sukachev: Khan beats Barrera on cut! (ang.). Fightnews.com, 14.03.2009. [dostęp 2009-07-21].
  14. David Martin Warr: Don King protests Khan-Barrera! (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2009-07-21].Sprawdź autora:1.
  15. Barrera protest rejected! (ang.). Fightnews.com, 29.05.2009. [dostęp 2009-07-21].
  16. Khan outpoints Kotelnik! (ang.). Fightnews.com, 18.07.2009. [dostęp 2009-07-20].
  17. Kevin Mitchell: Amir Khan storms to 76 second win over Dmitriy Salita (ang.). The Guardian, 06.12.2009. [dostęp 2009-12-20].
  18. Khan stops Malignaggi in 11th (ang.). ESPN.com, 16.05.2010. [dostęp 2010-05-17].
  19. Khan znokautował Judah (pol.). ringpolska.pl.
  20. Sensacyjna i kontrowersyjna wygrana Petersona nad Khanem (pol.). ringpolska.pl.
  21. [1] (Ringpolska.pl) [dostęp 14-07-2012]
  22. Khan zdeklasował Molinę (pol.). bokser.org.
  23. Khan wypunktował Algieriego, Fortuna z pasem WBA (pol.). Bokser.org, 30 maja 2015. [dostęp 30 maja 2015].

Linki zewnętrzneEdytuj