Anatolij Babkou

białoruski oficer milicji, śedzia śledczy i polityk

Anatolij Kanstancinawicz Babkou (biał. Анатолій Канстанцінавіч Бабкоў, ros. Анатолий Константинович Бобков, Anatolij Konstantinowicz Bobkow; ur. 10 września 1947 w Birczy w rejonie bobrujskim) – białoruski oficer milicji, sędzia śledczy i polityk, deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, w latach 1996–2004 deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji.

Anatolij Babkou
Анатолій Бабкоў
Pełne imię i nazwisko Anatolij Kanstancinawicz Babkou
Data i miejsce urodzenia 10 września 1947
Bircza, rejon bobrujski
Deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji
Okres od 27 listopada 1996
do 16 listopada 2004
Poprzednik stanowisko utworzone
Deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji
Okres od 9 stycznia 1996
do 9 stycznia 2001
(od 27 listopada 1996 nie uczestniczył w pracach)
Przynależność polityczna bezpartyjny, bez frakcji
Następca wybory nie odbyły się
Odznaczenia
Medal „Za nienaganną służbę” I Klasy (ZSRR) Medal „Za nienaganną służbę” II Klasy (ZSRR) Medal „Za nienaganną służbę” III Klasy (ZSRR)

ŻyciorysEdytuj

Młodość i pracaEdytuj

Urodził się 10 września 1947 roku we wsi Bircza, w rejonie bobrujskim obwodu bobrujskiego Białoruskiej SRR, ZSRR. W 1983 roku ukończył Białoruską Państwową Akademię Gospodarstwa Wiejskiego[1], uzyskując wykształcenie ekonomisty[2], w 1990 roku – Mińską Wyższą Szkołę Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR[1], uzyskując wykształcenie prawnika[2]. Posiada stopień pułkownika milicji[1].

Pracę rozpoczął jako ślusarz w bazie samochodowej miasta Bobrujska. Odbył służbę w szeregach Sił Zbrojnych ZSRR[2]. W latach 1971–1985 pracował jako inspektor, starszy inspektor[1] w Wydziale do Walki z Kradzieżą Własności Socjalistycznej, starszy śledczy Wydziału Spraw Wewnętrznych Bobrujskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego[2]. W latach 1985–1996 był sędzią śledczym, starszym sędzią śledczym, kierownikiem Wydziału Śledczego[1] Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Białoruskiej SRR[2] w rejonach bobrujskim, hłuskim i kirowskim; kierownikiem biura śledczego, zastępcą kierownika, kierownikiem[1] Wydziału Spraw Wewnętrznych Bobrujskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego[2].

Działalność parlamentarnaEdytuj

W drugiej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z Bobrujskiego Wiejskiego Okręgu Wyborczego Nr 161. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą[3], a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego[4]. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Praw Człowieka, Kwestii Narodowościowych, Środków Masowego Przekazu, Kontaktu ze Zjednoczeniami Społecznymi i Organizacjami Religijnymi[5]. Był bezpartyjny[3], nie należał do żadnej z frakcji parlamentarnych. Od 3 czerwca był członkiem grupy roboczej Rady Najwyższej ds. współpracy z parlamentem Republiki Litewskiej[6]. Poparł dokonaną przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę kontrowersyjną i częściowo nieuznaną międzynarodowo zmianę konstytucji. 27 listopada 1996 roku przestał uczestniczyć w pracach Rady Najwyższej i wszedł w skład utworzonej przez prezydenta Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji[7]. Pełnił w niej funkcję członka Komisji Praw Człowieka i Stosunków Narodowościowych[1], a następnie przewodniczącego Komisji ds. Prawodawstwa i członka Rady Izby Reprezentantów[2]. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2001 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły[8].

21 listopada 2000 roku został deputowanym do Izby Reprezentantów II kadencji z Bobrujskiego Okręgu Wyborczego Nr 65[9]. Pełnił w niej funkcję członka Stałej Komisji ds. Bezpieczeństwa Narodowego. Wchodził w skład zjednoczenia deputackiego „Za Związek Ukrainy, Białorusi i Rosji” oraz grupy deputackiej „Jedność”[2]. Jego kadencja w Izbie Reprezentantów zakończyła się 16 listopada 2004 roku[10].

OdznaczeniaEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Anatolij Babkou jest żonaty[1], ma córkę[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h Kto…, s. 35
  2. a b c d e f g h i j Бобков Анатолий Константинович (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. [dostęp 2019-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-12)].
  3. a b Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання, зарэгістраваных 19 снежня 1995 года (biał.). Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów. [dostęp 2020-10-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-31)].
  4. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 9 января 1996 г. №4-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-09. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)].
  5. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 23 января 1996 г. №36-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-23. [dostęp 2020-10-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-31)].
  6. С. Шарецкий: Постановление Президиума Верховного Совета Республики Беларусь от 3 июня 1996 г. №345-XIII (ros.). bankzakonov.com, 1996-06-03. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-12)].
  7. А. Лукашенко: Закон Республики Беларусь от 27 ноября 1996 г. № 819-XIII (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi, 1996-11-27. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)].
  8. М. Грыб: Канстытуцыя 1994 года (biał.). Narodowy Internetowy Portal Prawy Republiki Białorusi, 1994-03-15. [dostęp 2020-10-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-28)].
  9. В. Попов: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 21 ноября 2000 г. №5-П2/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 2000-11-21. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-18)].
  10. В. Коноплев: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 16 ноября 2004 г. №4-П3/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 2004-11-16. [dostęp 2019-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-20)].

BibliografiaEdytuj

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.