Andrzej Gawroński (pułkownik)

żołnierz wojsk Księstwa Warszawskiego, oficer Królestwa Polskiego, członek sprzysiężenia Piotra Wysockiego, emigrant

Andrzej Gawroński (ur. 24 listopada 1793 w Lutosławice, zm. 17 listopada 1864 w Paryżu) – żołnierz wojsk Księstwa Warszawskiego, oficer Królestwa Polskiego, członek sprzysiężenia Piotra Wysockiego, emigrant.

Andrzej Gawroński
Andrzej Rawa-Gawroński z Gawron h. Rawicz
Ilustracja
herb Rawicz
pułkownik
Data i miejsce urodzenia

30 listopada 1796
Lutosławice

Data i miejsce śmierci

17 listopada 1864
Paryż

Przebieg służby
Lata służby

1809-1831

Siły zbrojne

Armia Księstwa Warszawskiego (1807-1813)
Wojsko Polskie Królestwa Kongresowego (1815-1831)
Wojska Powstańcze

Jednostki

Batalion Saperów Księstwa Warszawskiego, Półbatalion Inżynierów (Królestwo Kongresowe), Batalion Saperów (Królestwo Kongresowe)

Stanowiska

kasjer batalionu, dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

Wojna polsko-austriacka

Inwazja na Rosję (1812)

Kampania Saska

Powstanie listopadowe

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Życiorys

edytuj

Urodził się w rodzinie Józefa Rawy-Gawrońskiego z Gawron h. Rawicz i jego żony Apolonii z d. Sędzimir w Lutosławicach. W źródłach podawane są dwie daty jego urodzin: 24 listopada 1793 oraz 30 listopada 1796. W 1809 został żołnierzem Batalionu Saperów. Brał udział w wojnie z Austrią i walczył w bitwach pod Raszynem, Pragą i Górą Kalwarią. Następnie uczestniczył w kampanii 1812 i walczył pod Mohylewem, Borysowem oraz w bitwie nad Berezyną. W kampanii saskiej uczestniczył w oblężeniu Drezna.

W 1814 powrócił do kraju i służył w batalionie saperów od 1818 zajmował stanowisko kasjera. Był członkiem loży wolnomularskiej.

Należał do jednych z organizatorów konspiracji przedpowstaniowej oraz był członkiem sprzysiężenia Wysockiego. Aktywnie uczestniczył w wypadkach Nocy listopadowej i ostatecznie przeszedł do Galicji gdzie był internowany przez Austriaków.

Awanse

edytuj
  • saper 1 klasy - 1810,
  • wrzesień 1811 - kapral,
  • luty 1812 - sierżant,
  • styczeń 1813 - st. sierżant,
  • podporucznik w 1815,
  • kapitan 2 klasy 1821,
  • kapitan 1 klasy 1824,
  • luty 1831 - major,
  • czerwiec 1831 - podpułkownik,
  • wrzesień 1831 - pułkownik.

W lutym 1832 udał się na emigrację do Francji. Przebywał w Awinionie i Lyonie a następnie w Paryżu. W marcu 1846 przystąpił do aktu powstania krakowskiego.

W styczniu 1863 przystąpił do Instytucji "Czci i Chleba"[1].

Zmarł 17 listopada 1864 Paryżu i pochowany został na cmentarzu Montmartre.

Przypisy

edytuj
  1. Instytucja „Czci i Chleba”, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2021-04-05].

Bibliografia

edytuj