Andrzej Gurdak (ur. 23 listopada 1908 we wsi Alfredówka, zm. 17 stycznia 1993 w Częstochowie) – porucznik Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, Wojska Polskiego 1944-45, członek Armii Krajowej, awansowany 12 października 1980 roku do rangi kapitana.

Andrzej Gurdak
Szary
Kapitan Kapitan
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1908
Alfredówka
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1993
Częstochowa
Przebieg służby
Lata służby 1932–1945
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP),
AK
Jednostki 80 Pułk Piechoty (II RP),
14 Kołobrzeski Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca 2 kompanii karabinów maszynowych, dowódca zwiadu, oficer łącznikowy
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa pod Mławą
bitwa pod Kockiem (1939)
Późniejsza praca W latach 1945–1969 pracował w przemyśle spożywczym w okolicach Wrocławia
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

SzkołaEdytuj

Uczęszczał do państwowego Gimnazjum i Liceum im Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu w latach 1920–1929.
W 1932 ukończył Szkoła Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej.

Służba wojskowaEdytuj

W 1932 roku Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej mianowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty[1]. W tym samym roku Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych wcielony do 80 pułku piechoty 20 Dywizji Piechoty[2]. Pułk ten stacjonował w Słonimiu i Baranowiczach.

W 1939 roku pełnił funkcję dowódcy 2 kompanii karabinów maszynowych II batalionu. W kampanii wrześniowej wraz z 80 pp przeszedł szlak walk, poczynając od obrony Mławy, aby pod koniec września znaleźć się w ramach 178 pp piechoty 50 Dywizji Piechoty „Brzoza” Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. F. Kleeberga, gdzie walczył jako dowódca pododdziału ciężkich karabinów maszynowych (pod Kockiem i Wolą Gułowską).

Wzięty do niewoli 6 października 1939 roku po kapitulacji Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”[3]. Po ucieczce z niewoli uczestniczył czynnie w ruchu oporu w ramach placówki Nowa Dęba „Bułka” podokręgu Rzeszowskiego pod pseudonimem „Szary” (do 1944 r.).

W latach 1944–1945 służył w 14 pułku piechoty 6 Dywizji 1 Armii Wojska Polskiego, gdzie pełnił funkcję dowódcy zwiadu, a następnie oficera łącznikowego ze sztabem 6 DP. Wraz z 14 pułkiem piechoty przeszedł szlak bojowy od Warszawy poprzez Wał Pomorski, Kołobrzeg, forsowanie Odry aż po Łabę. Zdemobilizowany w 1945 r.

Posiadane odznaczeniaEdytuj

Andrzej Gurdak medale i odznaczenia otrzymywał od końca lat 1960-tych, kiedy to wstąpił do: Związek Bojowników o Wolność i Demokrację

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny MSW nr 9 z dnia 15.08.1932 str. 347.
  2. Dziennik Personalny MSW nr 9 z dnia 15.08.1932 str. 354.
  3. Marek Sadzewicz „Ostatnia bitwa Kampanii 1939” Książka i Wiedza 1971 str.45 (przekręcone nazwisko Andrzej Burdak), s. 73 (przekręcone imię Adam Gurdak).

Galeria zdjęćEdytuj