Otwórz menu główne

Andrzej Gurdak (ur. 23 listopada 1908 we wsi Alfredówka, zm. 17 stycznia 1993 w Częstochowie) – porucznik Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, Wojska Polskiego 1944-45, członek Armii Krajowej, awansowany 12 października 1980 roku do rangi kapitana.

Andrzej Gurdak
Szary
Kapitan Kapitan
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1908
Alfredówka
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1993
Częstochowa
Przebieg służby
Lata służby 1932–1945
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP),
AK
Jednostki 80 Pułk Piechoty (II RP),
14 Kołobrzeski Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca 2 kompanii karabinów maszynowych, dowódca zwiadu, oficer łącznikowy
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa pod Mławą
bitwa pod Kockiem (1939)
Późniejsza praca W latach 1945–1969 pracował w przemyśle spożywczym w okolicach Wrocławia
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

Spis treści

SzkołaEdytuj

Uczęszczał do państwowego gimnazjum i liceum im Jana Tarnowskiego w Tarnobrzegu w latach 1920–1929.
W 1932 ukończył Szkoła Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej.

Służba WojskowaEdytuj

W 1932 roku Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej mianowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty[1]. W tym samym roku Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych wcielony do 80 Pułku Piechoty 20 Dywizji Piechoty[2]. Pułk ten stacjonował w Słonimiu i Baranowiczach.

W 1939 roku pełnił funkcję dowódcy 2 kompanii Karabinów Maszynowych 2 Batalionu. W Kampanii Wrześniowej wraz z 80 PP przeszedł szlak walk, poczynając od obrony Mławy, aby pod koniec września znaleźć się w ramach 178 PP piechoty 50 Dywizji „Brzoza” Samodzielnej Grupy Operacyjnej „POLESIE Gen. F.Kleeberga, gdzie walczył jako dowódca pododdziału ciężkich karabinów maszynowych (pod Kockiem i Wolą Gułowską).

Wzięty do niewoli 6 października 1939 roku po kapitulacji Samodzielnej Grupy Operacyjnej „POLESIE”[3]. Po ucieczce z niewoli uczestniczył czynnie w ruchu oporu w ramach Placówki Nowa Dęba „Bułka” Podokręgu Rzeszowskiego pod pseudonimem „Szary” (do 1944 r.).

W latach 1944–1945 służył w 14 Pułku Piechoty 6 Dywizji I Armii Wojska Polskiego, gdzie pełnił funkcję dowódcy zwiadu, a następnie oficera łącznikowego ze sztabem 6 DP. Wraz z 14 Pułkiem Piechoty przeszedł szlak bojowy od Warszawy poprzez Wał Pomorski, Kołobrzeg, forsowanie Odry aż po Łabę. Zdemobilizowany w 1945r.

Posiadane odznaczeniaEdytuj

Andrzej Gurdak medale i odznaczenia otrzymywał od końca lat 1960-tych, kiedy to wstąpił do: Związek Bojowników o Wolność i Demokrację

  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Walecznych
  • Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”
  • Pamiątkowy krzyż 20 Dywizji Piechoty
  • Medal „Zasłużony na polu chwały”
  • Medal „Za Warszawę”
  • Medal „Za Odrę i Nysę”
  • Medal „Za udział w walkach o Berlin”
  • Medal „Zwycięstwa i Wolności”

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny MSW nr 9 z dnia 15.08.1932 str. 347.
  2. Dziennik Personalny MSW nr 9 z dnia 15.08.1932 str. 354.
  3. Marek Sadzewicz „Ostatnia bitwa Kampanii 1939” Książka i Wiedza 1971 str.45 (przekręcone nazwisko Andrzej Burdak), s. 73 (przekręcone imię Adam Gurdak).

Galeria zdjęćEdytuj