Otwórz menu główne

Baureihe 119

Spalinowóz produkcji rumuńskjej

Baureihe 119lokomotywa spalinowa produkowana w latach 1976–1985 przez rumuńskie zakłady FAUR dla kolei wschodnioniemieckich. Łącznie wyprodukowano 200 egzemplarzy. Lokomotywy te powstały z myślą o prowadzeniu pociągów osobowych na niezelektryfikowanych liniach kolejowych. Po zjednoczeniu Niemiec przejęto je przez Deutsche Bahn i nadano numer serii 219, a zmodyfikowanym – 229[3].

Baureihe 119
Ilustracja
lokomotywa spalinowa 219 092
Producent Rumunia w epoce komunizmu FAUR
Lata budowy 1976–1985
Układ osi C’C’
Masa służbowa 99 t
Długość ze zderzakami 19 500 mm
Rozstaw osi skrajnych 14 510 mm
Średnica kół 1000 mm
Typ silnika spalinowego MB 820 SR
Moc znamionowa 1910 kW
Maksymalna siła pociągowa 205 kN
Rodzaj przekładni hydrauliczna
Prędkość konstrukcyjna 120 km/h
Nacisk osi na szyny 16 t
System ogrzewania elektryczne
[1][2]
Portal Portal Transport szynowy

HistoriaEdytuj

Kolej wschodnioniemiecka (DR – Deutsche Reichsbahn) potrzebowała spalinowozów do prowadzenia pociągów pasażerskich na drugorzędnych liniach kolejowych, o nacisku na oś do ok. 16 ton[4]. W 1973 roku zdecydowano zamówić takie lokomotywy w Rumunii, w ramach współpracy państw socjalistycznych, gdyż spalinowozy kupowane w ZSRR miały zbyt duży nacisk osiowy[4]. Umowa na 205 lokomotyw została podpisana w 1974 roku. Prototypowy spalinowóz został wyprodukowany w połowie 1976 roku, a pierwsze dwie maszyny dostarczono zamawiającemu do testów w 1977 roku[4]. Lokomotywy zostały oznakowane jako seria (Baureihe) 119. Dostarczono je w dwóch seriach: numery od 001 do 116 miały kanciaste czoło i reflektor u góry, a 117 do 200 – obłe czoło i reflektor poniżej linii okien[3]. W Niemczech były nazywane "U-Boot" (łódź podwodna) z powodu okrągłych okien po bokach, przypominających iluminatory[3]. Spalinowozy były eksploatowane do prowadzenia ciężkich pociągów towarowych oraz pasażerskich na saksońskich górskich liniach kolejowych zamiast lokomotyw parowych[5]. Ostatnia lokomotywa została wyprodukowana w czerwcu 1985 roku[6].

W 1992 roku część lokomotyw zmodernizowano w zakładach Krupp, montując silniki 12V396 TE14 o mocy łącznej 2760 kW. Zmodernizowane lokomotywy rozwijały prędkość konstrukcyjną do 140 km/h i otrzymały numer serii 229[3].

W 2004 koleje niemieckie miały jeszcze 5 lokomotyw, w lokomotywowni Erfurt[3]. Kilka lokomotyw zachowano jako eksponaty zabytkowe[7].

W 2003 r. osiem lokomotyw (cztery sprawne i cztery na części) zostało sprzedanych do kopalni miedzi koło Warny w Bułgarii[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Christian Lindecke: Technische Daten Der Baureihe 119 (niem.).
  2. Günther Höbel: Technische Daten Der Baureihe 119 (niem.).
  3. a b c d e f R. Rusak, Lokomotywy serii 219 sprzedane do Bułgarii, "Świat Kolei" 1/2004, s. 10
  4. a b c Ryszard Rusak: Lokomotywy spalinowe serii 119 DR, "Świat Kolei" nr 6/2013, s.30-34
  5. Tobias Sambill: Die Geschichte die Baureihe 119 (niem.).
  6. Stefan Lorenz: Diesellokomotive Baureihe 119 (niem.).
  7. Tobias Sambill: Erhaltene Diesellokomoive Baureihe 119 (niem.).

Linki zewnętrzneEdytuj