Belki proste

Belki proste – jednoprętowe (bezprzegubowe) elementy konstrukcyjne[1] pracujące na zginanie w płaszczyźnie wywołane obciążeniem pionowym. Oznaczając przez odpowiednio lewy i prawy koniec belki, zapiszemy reakcje podporowe działające na tych końcach jako: gdzie – siły pionowe, – momenty. Wprowadzimy dodatkowo umowę, że 0 oznacza brak reakcji, a 1 – jej istnienie. Pozwoli nam to określić warunki podporowe belek symbolem (), gdzie przy czym oznacza reakcję prostopadłą do osi belki, zaś - utwierdzenie jej końca. Symbolem SW oznaczymy ponadto statyczną wyznaczalność, zaś przez nSN – n-krotną statyczną niewyznaczalność. Przez obliczenie belki będziemy rozumieć wyznaczenie sił poprzecznych i momentów zginających jako funkcji zmiennej Właśnie te siły przekrojowe są istotne przy wymiarowaniu belek. W przypadku statycznej niewyznaczalności belkę należy obliczać z wykorzystaniem np. metody sił. Rozróżniamy następujące typy belek prostych[2]:

  1. Belka swobodnie podparta (10-10) SW – może być wydłużona poza podpory w punktach i wtedy nazywana jest belką prostą z przewieszeniami.
  2. Wspornik (11–00) SW.
  3. Wspornik podparty (11–10) 1SN – może być przewieszony poza podporę przegubową.
  4. Belka obustronnie utwierdzona (11-11) 2SN.
  5. Belka pół-prosta (01–10) SW – może być z przewieszeniem.
  6. Belka pół-utwierdzona (01-11) 1NW.

PrzypisyEdytuj

  1. Olszowski B., Radwańska M., Mechanika budowli, Wyd. Politechniki Krakowskiej, Kraków 2010
  2. M.Paluch, Mechanika budowli - teoria i przykłady, PWN, Warszawa 2013

Linki zewnętrzneEdytuj