Bima

podwyższone miejsce w centrum synagogi
Ten artykuł dotyczy architektury. Zobacz też: Bima (miasto).
Bima zrekonstruowanej synagogi w Gwoźdźcu w Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie

Bima (hebr. ‏בימה‎; jid. ‏בימה‎ bime, ‏באַלעמער‎ balemer) w nazewnictwie aszkenazyjskim lub tewa (hebr. ‏תבה‎) w nazewnictwie sefardyjskim – podwyższone miejsce stawiane w centrum synagogi, zbudowane w formie namiotu, altany z balustradą lub kratą i baldachimem bądź też w formie kapliczki z dachem w kształcie kopuły z latarnią. Wewnątrz znajduje się stół do wykładania i czytania Tory. Bima służy także jako mównica, miejsce, z którego kantor prowadzi modły.

Bimy altanowe, otoczone balustradą i zwieńczone baldachimem, pojawiły się w drugiej połowie XVI wieku[1].


PrzypisyEdytuj

  1. Słownik terminologiczny sztuk pięknych, PWN, Warszawa 2003.