Bitwa pod Łubniami

bitwa stoczona między powstańcami a wojskami polskimi w dniach 26 maja-7 czerwca 1596 w czasie powstania kozacko-chłopskiego

Bitwa pod Łubniami – bitwa stoczona między powstańcami a wojskami polskimi w dniach 26 maja-7 czerwca 1596 w czasie powstania kozacko-chłopskiego. Zwana też bitwą nad Sołonicą lub rzezią nad Sołonicą[1].

Bitwa pod Łubniami
Powstanie Nalewajki
Czas

26 maja - 7 czerwca 1596

Miejsce

Łubnie

Terytorium

Ukraina (Naddnieprze)

Wynik

klęska powstańców

Strony konfliktu
Kozacy i chłopi I Rzeczpospolita
Dowódcy
Semen Nalewajko Stanisław Żółkiewski
Siły
6000 ludzi 5000 ludzi
Straty
około 1000 nieznane
Położenie na mapie Polski w 1771 r.
Mapa konturowa Polski w 1771 r., blisko prawej krawiędzi na dole znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Ziemia50°01′N 33°00′E/50,016667 33,000000

Do bitwy doszło nad rzeką Sułą w pobliżu miejscowości Łubnie i Sołonica. Tam bowiem, w oparciu o rzekę postanowili bronić się powstańcy dowodzeni przez Semena Nalewajkę i Hryhora Łobodę. Stroną atakującą były wojska dowodzone przez hetmana Stanisława Żółkiewskiego. Liczyły one około 5000 żołnierzy. Oddziały kozackie zajęły pozycje obronne pomimo że liczyły około 6000 ludzi, ponieważ było wśród nich wielu rannych i chorych.

Kiedy szturm przeprowadzony 26 maja został przez powstańców odparty, hetman Żółkiewski rozkazał otoczyć obóz i ostrzeliwać go z dział. Dodatkowo dla zastraszenia powstańców przed obozem wbito na pal dwóch jeńców kozackich. Kiedy szykowano kolejny szturm, okazało się, że Kozacy uwięzili swoich przywódców i wystąpili o ustalenie warunków kapitulacji.

Po rokowaniach ustalono, że mają wydać przywódców, działa, amunicję oraz zwrócić zagrabione mienie i jeńców. Kiedy jednak powstańcy opuszczali obóz, doszło do rzezi[2]. Wbrew rozkazom hetmana, około 1000 jeńców straciło życie[3]. Według innych źródeł kilkuset[4]. Rzeź nad Sołonicą zapoczątkowała niechlubny precedens łamania umów, przyczyniając się do wzrostu nienawiści i oddalenia szans na porozumienie z Kozakami oraz mieszkańcami Ukrainy[5][6]. Ataman Łoboda stracił życie w czasie niesnasek jakie wybuchły w czasie oblężenia, natomiast Semen Nalewajko został stracony w Warszawie[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Tomasz Gąsowski, Jerzy Ronikier, Zdzisław Zblewski, Bitwy polskie: leksykon. Wydawnictwo Znak 1999, s. 83.
  2. Wojciech Ligęza, Wojciech Wyskiel, Ktokolwiek jesteś bez ojczyzny. Łódź 1995, s. 244.
  3. Janusz Tazbir, Okrucieństwo w nowożytnej Europie. Tow. Autorów i Wydawców Prac Nauk. Universitas, 2000, s. 154.
  4. Praca zbiorowa, Polscy bogowie wojny. Znak 2019.
  5. Leszek Podhorodecki, Stanisław Żółkiewski. Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1988, s. 93.
  6. Jerzy Topolski, Historia Polski: od czasów najdawniejszych do 1990 roku. Oficyna Wydawnicza Polczek 1992, s. 157.
  7. Władysław Serczyk, Historia Ukrainy. Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich 1979, s. 76.

Linki zewnętrzneEdytuj