Otwórz menu główne

Bitwa pod Kriwołakiem

Bitwa pod Kriwołakiem – bitwa w czasie I wojny światowej (17 października - 21 listopada 1915) pomiędzy armią francuską a bułgarską, zakończona zwycięstwem Bułgarów.

Bitwa pod Kriwołakiem
I wojna światowa
Ilustracja
Czas 17 października 1915 – 21 listopada 1915
Miejsce Kriwołak (dzis. Macedonia Północna)
Terytorium Serbia
Wynik zwycięstwo armii bułgarskiej
Strony konfliktu
 Francja  Bułgaria
Dowódcy
Maurice Sarrail Georgi Todorow
Siły
45 tys. 60 tys.
Straty
nieznane nieznane
Położenie na mapie Macedonii Północnej
Mapa lokalizacyjna Macedonii Północnej
miejsce bitwy
miejsce bitwy
41,527222°N 22,120833°E/41,527222 22,120833
Front salonicki

KriwołakKosturinoMojkovac1. DojranFlorinaStrumaOfensywa monastyrska (Małka NidżeKajmakczałan1. Crna)2. Dojran2. CrnaSkra-di-LegenOfensywa wardarskaDobro Pole3. Dojran

Przyczyny konfliktuEdytuj

W październiku 1915 rozpoczęła się ofensywa połączonych sił austro-węgierskich i bułgarskich przeciwko Serbii. Pierwsza armia bułgarska rozpoczęła ofensywę morawską, zaś druga, dowodzona przez gen. Georgi Todorowa pokonała oddziały serbskie w czasie tzw. ofensywy owczopolskiej. W początkach października w Salonikach wylądowały oddziały francuskie, dowodzone przez gen. Maurice Sarraila, które miały wesprzeć armię serbską, wycofującą się w kierunku Kosowa.

Jednostki francuskie, głównie z 57 dywizji piechoty otrzymały zadanie ochrony linii kolejowej Nisz-Saloniki. W rejonie wsi Kriwołak Francuzi natknęli się na oddziały bułgarskie. Wkrótce potem w rejon Kriwołaka nadciągnęły pozostałe jednostki z 57 dywizji, a także 156 dywizja piechoty. Jednostki francuskie rozlokowały się na odcinku 50 km.

Przebieg bitwyEdytuj

 
Pocztówka bułgarska poświęcona bitwie pod Kriwołakiem

2 listopada oddziały 57 DP otrzymały rozkaz od gen. Sarraila, aby skierować się nad rzekę Crna i opanować przeprawy przez rzekę. W tym samym czasie 2 armia bułgarska znalazła się w rejonie Kriwołaku, dążąc do odcięcia wojsk serbskich od jedynej drogi ucieczki, przez północną Albanię. Po opanowaniu wschodniego brzegu Wardaru Bułgarzy zablokowali ruch pociągów na linii Nisz-Saloniki.

3 listopada jednostki bułgarskie zaatakowały południową flankę oddziałów gen. Sarraila, które kontrolowały linię kolejową w dolinie Wardaru. Początkowo sukcesy odnosiły oddziały francuskie, ale po przybyciu uzupełnień liczebność oddziałów bułgarskich wzrosła do 60 000 żołnierzy. Przewaga liczebna wojsk bułgarskich groziła okrążeniem i zagładą jednostek francuskich. 12 listopada do francuskiego dowództwa dotarły informacje o klęsce Serbów. Gen. Sarrail otrzymał rozkaz, aby zebrać jak największą liczbę ocalałych oddziałów serbskich i rozpocząć odwrót w kierunku Salonik. Do 23 listopada Sarrail nie wykonał tego rozkazu mimo nasilających się ataków bułgarskich. Odwrót rozpoczęto 23 listopada wraz z oddziałami brytyjskimi, które w tym czasie zostały pobite przez Bułgarów w bitwie pod Kosturino. Wycofanie oddziałów sprzymierzonych do Grecji zakończono 12 grudnia.

BibliografiaEdytuj

  • Nikoła Nedew, Byłgaria i Swietownata wojna 1915-1918, Sofia 2001, s.89
  • Robert A. Doughty, Pyrrhic Victory, Harvard University Press 2005, s.223-224, ​ISBN 978-0-674-01880-8