Otwórz menu główne

Budynek Seminarium Duchownego na Wawelu

Budynek dawnego Seminarium Duchownego – gmach nr 7 na wzgórzu wawelskim w Krakowie. Od północy przylega do murów fortyfikacyjnych. Mieści się pomiędzy budynkiem administracji a Domem Katedralnym.

Budynek Seminarium Duchownego
Obiekt zabytkowy nr rej. A-07 z 24.03.1933[1]
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Adres Wawel 7
Ukończenie budowy XV wiek
Plan budynku
Plan budynku
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Budynek Seminarium Duchownego
Budynek Seminarium Duchownego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Budynek Seminarium Duchownego
Budynek Seminarium Duchownego
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Budynek Seminarium Duchownego
Budynek Seminarium Duchownego
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Budynek Seminarium Duchownego
Budynek Seminarium Duchownego
Ziemia50°03′15,7″N 19°56′02,8″E/50,054361 19,934111

HistoriaEdytuj

Obiekt składa się z trzech budynków, pochodzących z XV wieku: domu prebendarzy kaplicy św. Trójcy (ufundowanego przez Władysława II Jagiełłę w 1431 r), domu Hińczy z Rogowa, domu Jana Głowacza z Oleśnicy, zw. Pińczowem. Dom prebendarzy stał się siedzibą założonego przez bpa Bernarda Maciejowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w 1602 r. Sumptem bpa Konstantego Felicjana Szaniawskiego dołączono kolejne dwa budynki według planów Kacpra Bażanki w 1729 r. W 1801 r. budynek przebudowano przez Jana Chrzciciela Markla na koszary wojskowe (mieszczące się tu w latach 18481905), likwidując przy tym seminarium. Mieszczące się tu od 1913 r. Muzeum Etnograficzne znieśli hitlerowcy. Obecnie mieszczą się tu biura części działów Zamku Królewskiego na Wawelu – Państwowe Zbiory Sztuki oraz kilka sal wystawowo-konferencyjnych.[potrzebny przypis]

ArchitekturaEdytuj

Budynek o 4 kondygnacjach wybudowany jest z cegły. W dawnym refektarzu i oratorium znajduje się zachowana barokowa dekoracja stiukowa, zaś w piwnicy i sieni późnogotyckie oraz renesansowe portale.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj