Otwórz menu główne

Carlos Palomino

bokser meksykański

Carlos Palomino (ur. 10 sierpnia 1949 w San Luis Río Colorado) – meksykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półśredniej.

Carlos Palomino
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1949
San Luis Río Colorado
Obywatelstwo Meksyk
Wzrost 174 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 38
Zwycięstwa 31
Przez nokauty 19
Porażki 4
Remisy 3

Gdy miał dziesięć lat, jego rodzina przeniosła się do Stanów Zjednoczonych i zamieszkała w Santa Ana. Palomino odnosił sukcesy w boksie amatorskim, gdy służył w United States Army. Był mistrzem armii w 1971 i 1972 w wadze półśredniej, a także amatorskim mistrzem USA (AAU) w wadze lekkopółśredniej w 1972 (pokonał wówczas przyszłego mistrza olimpijskiego Sugar Raya Sealesa[1].

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1972. Po wygraniu 10 walk i zremisowaniu jednej doznał w 1974 pierwszej porażki, gdy pokonał go Andy Price. W listopadzie 1975 zremisował z wysoko notowanym Hedgemonem Lewisem.

22 czerwca 1976 w Londynie zmierzył się z mistrzem świata organizacji World Boxing Council w wadze półśredniej Johnem Straceyem. Pokonał go przez techniczny nokaut w 12. rundzie i został nowym mistrzem świata[2].

Palomino w obronie zdobytego tytułu mistrzowskiego pokonał kolejno: Armando Muñíza 21 stycznia 1977 w Los Angeles przez techniczny nokaut w 15. rundzie[3], Dave'a Boya Greena 14 czerwca 1977 w Londynie przez nokaut w 11. rundzie[4], Everaldo Costę Azevedo 13 września 1977 w Los Angeles na punkty[5], José Palaciosa 10 grudnia 1977 w Los Angels przez nokaut w 13. rundzie[6], Ryu Sorimachi 11 lutego 1978 w Las Vegas przez nokaut w 7. rundzie[7], Mimouna Mohatara 18 marca 1978 w Las Vegas przez techniczny nokaut w 9. rundzie[8] i ponownie Armando Muñíza 25 maja 1978 w Los Angeles na punkty[9].

W kolejnej walce Palomino stracił tytuł mistrzowski. 14 stycznia 1979 w San Juan Wilfred Benítez pokonał go niejednogłośnie na punkty[10][11].

W następnej walce Palomino zmierzył się z Roberto Duránem, który przeszedł do wagi półśredniej po rezygnacji z tytułu mistrzowskiego w wadze lekkiej. 22 czerwca 1979 Durán jednogłośnie zwyciężył na punkty. Po tej walce Palomino wycofał się z zawodowego uprawiania boksu.

Próbował swych sił jako aktor, występując w wielu filmach i programach telewizyjnych. Jego młodszy brat Paul Palomino był bokserem amatorskim. Zginął wraz z pozostałymi członkami reprezentacji USA w katastrofie lotniczej na Okęciu w 1980.

Carlos Palomino powrócił do zawodowego uprawiania boksu w 1997. W wieku 48 lat wygrał cztery walki przez nokaut (w tym z byłym mistrzem świata René Arredondo, ale w kolejnej przegrał na punkty w maju 1998 z Wilfredo Riverą i ostatecznie zakończył karierę pięściarską.

Został wybrany w 2004 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy[12].

PrzypisyEdytuj

  1. James B. Roberts, Alexander G. Skutt: The Boxing Register. International Hall of Fame Official Record Book. Wyd. 4. Ithaca: McBooks Press, Inc., 2006, s. 558. ISBN 978-1-59013-121-3. (ang.)
  2. Barry J. Hugman, 1976-06-22 Carlos Palomino w rsc 12 (15) John H. Stracey, The Arena, Wembley, London, England - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  3. Barry J. Hugman, 1977-01-22 Carlos Palomino w rsc 15 (15) Armando Muniz, Olympic Auditorium, Los Angeles, California, USA - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  4. Barry J. Hugman, 1977-06-14 Carlos Palomino w co 11 (15) Dave Boy Green, The Arena, Wembley, London, England - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  5. Barry J. Hugman, 1977-09-13 Carlos Palomino w pts 15 Everaldo Costa Azevedo, Olympic Auditorium, Los Angeles, California, USA - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  6. Barry J. Hugman, 1977-12-10 Carlos Palomino w co 13 (15) Jose Palacios, Olympic Auditorium, Los Angeles, California, USA - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  7. Barry J. Hugman, 1978-02-11 Carlos Palomino w co 7 (15) Ryu Sorimachi, Hilton Sports Pavilion, Las Vegas, Nevada, USA - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  8. Barry J. Hugman, 1978-03-18 Carlos Palomino w rsc 9 (15) Mimoun Mohatar, Aladdin Hotel, Las Vegas, Nevada, USA - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  9. Barry J. Hugman, 1978-05-27 Carlos Palomino w pts 15 Armando Muniz, Olympic Auditorium, Los Angeles, California, USA - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  10. Barry J. Hugman, 1979-01-14 Wilfred Benitez w pts 15 Carlos Palomino, Hiram Bithorn Stadium, San Juan, Puerto Rico - WBC, boxrec.com [dostęp 2013-09-15] (ang.).
  11. Pat Putnam. It Was All Over Before The End. „Sports Illustrated”, 1979-01-11 (ang.). [dostęp 2013-09-15]. 
  12. Carlos Palomino, International Boxing Hall of Fame [dostęp 2013-09-15] (ang.).

BibliografiaEdytuj