Otwórz menu główne

Chełminkawyspa w północno-zachodniej Polsce, przy północno-zachodniej części jeziora Wicko Wielkie. Administracyjnie należy do miasta Świnoujście. Wyspa wchodzi w obszar Wolińskiego Parku Narodowego[1]. Wyspa nie jest zamieszkana.

Chełminka
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Akwen Wicko Wielkie i Wielka Struga
Populacja 
• liczba ludności

0
Położenie na mapie Świnoujścia
Mapa lokalizacyjna Świnoujścia
Chełminka
Chełminka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Chełminka
Chełminka
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Chełminka
Chełminka
Ziemia53°53′13″N 14°22′15″E/53,886944 14,370833

Chełminka nie jest wydzielona ewidencyjnie i wchodzi w skład działki geodezyjnej obejmującej jezioro Wicko Wielkie. Ma kształt trójkątny, z długim bokiem północnym (ok. 440 m) oddzielonym od Półwyspu Przytorskiego (i zarazem wyspy Wolin) przez Wicką Strużkę. Bok południowo-wschodni (ponad 250 m długości) stanowi brzeg jeziora Wicko Duże. Wzdłuż brzegu południowo-zachodniego biegnie kanał Wielka Struga, oddzielający Chełminkę od wyspy Koński Smug. Skierowany na południe cypel jest wyciągnięty w kierunku szuwarowych wysepek zwanych Świńskimi Kępami[1].

Wyspa położona jest w parku narodowym oraz w obszarach sieci Natura 2000 – specjalnej ochrony ptaków "Delta Świny" i ochrony siedlisk "Wolin i Uznam"[1]. Wyspa chroniona jest biernie – nie są na niej prowadzone działania związane z koszeniem roślinności lub wypasem zwierząt[2].

Nazwę Chełminka wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę wyspy – Götschen-Holm[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c geoportal.gov.pl. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2013-11-23].
  2. Tomasz Bajor. Działania ochronne na części wysp wstecznej delty Świny w latach 1996-2010. „Klify”. 5, s. 65-69, 2010. Woliński Park Narodowy. 
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. o przywróceniu i ustaleniu nazw miejscowości (M.P. z 1949 r. nr 17, poz. 225, s. 6)