Dioteletyzm

Dioteletyzm – kierunek w teologii chrześcijańskiej przyjmujący, że Jezus Chrystus posiada dwa rodzaje woli, jedną Boską i jedną ludzką oraz że obydwie przejawiały się w działaniu.

Dioteletyzm został uznany za obowiązującą doktrynę na Soborze konstantynopolitańskim III w 681 roku. Doktryna uznana jako naturalna konsekwencja doktryny o dwóch naturach w Chrystusie. Przeciwieństwem dioteletyzmu jest uznawany za heretycki monoteletyzm, według którego wola ludzka została wchłonięta przez wolę Boską[1].

Teologiczne podwaliny pod doktrynę dioteletyzmu wypracował Maksym Wyznawca. Wykładnia znajduje się w dziele Dysputa z Pyrrusem z 645 roku[2][3].

PrzypisyEdytuj

  1. Ditelismo (Enciclopedia on line) (wł.). treccani.it. [dostęp 2021-02-02].
  2. Massimo Confessore (Enciclopedia on line) (wł.). treccani.it. [dostęp 2021-02-02].
  3. Benedykt XVI: Św. Maksym Wyznawca. Rzym: L'Osservatore Romano, 2008. [dostęp 2021-02-02]. (pol.)

BibliografiaEdytuj

Zobacz teżEdytuj