Dobiesław z Koszyc i Konarów

Dobiesław z Koszyc i Konarów herbu Ostoja (zm. ok. 1431 r.) – dziedzic Koszyc i Konarów.

Dobiesław z Koszyc i Konarów
Herb
Herb Ostoja
Data śmierci ok. 1431
Ojciec Dobiesław z Konarów i Koszyc
Matka Nieznana z imienia córka Paszki Niedźwiedzia z Bogumiłowic
Dzieci

Anna

Rodzeństwo

Jan Rokosz, Ścibor i Elżbieta zw. też Helką

ŻyciorysEdytuj

Dobiesław był synem Dobiesława, stolnika i podsędka krakowskiego oraz nieznanej z imienia córka Paszki Niedźwiedzia z Bogumiłowic. Miał rodzeństwo: Jana Rokosza, Ścibora i Elżbietę zw. też Helką, żonę Andrzeja z Niegosławic. W 1405 roku zawarł związek małżeński z Elżbietą, córką Włodka z Konaszówki. W 1416 roku Elżbieta, żona Dobiesława i jej siostra Katarzyna podzieliły dobra w Konaszówce, Głogowianach i Częstoszowicach. Po raz ostatni spotykamy w źródłach Dobiesława w roku 1427, kiedy został pozwany przez Marcina z Kamieńca. W 1432 roku Elżbieta występowała już jako wdowa po Dobiesławie. W 1434 roku Elżbieta z córką Anną dały klasztorowi jędrzejowskiemu niwę w Konarach w zamian za niwę w Olbrachcicach. W kolejnych latach Elżbieta prowadziła spór z Mikołajem Morawcem z Częstoszowic o części dóbr w Częstoszowicach i Konaszówce. W 1436 roku Elżbieta sprzedała Mikołajowi Morawcowi przypadłe jej po zmarłej siostrze Katarzynie, żonie tegoż Morawca, i po zmarłej siostrzenicy połowę Częstoszowic i czwartą część Konaszówki.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • F. Sikora, Rokosz, h. Ostoja Jan, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXXI, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1988-1989 r.
  • Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu.
  • T. Kruszewski, Dziedzice Konarów herbów Ostoja i Szreniawa. Analiza historycznoprawna, [w:] „Z Dziejów Prawa” 2019, t. 12 (20), s. 87—107.
  • R. Kalinowski, Protoheraldyczny znak na portalu kościoła w Wysocicach a historia herbu Ostoja w średniowieczu, Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego nowej serii, t. XV (XXVI).