Otwórz menu główne

Doktryna Monro-Kelliego to wypracowana w XVIII i XIX wieku teoria, głosząca, że objętość przestrzeni wewnątrzczaszkowej jest wielkością stałą, stanowiącą sumę trzech składników: tkanek mózgowia (około 80%), krwi (około 12%) i płynu mózgowo-rdzeniowego (około 8% objętości). Zgodnie z doktryną Monro-Kelliego przyrost objętości każdego z tych trzech składników odbywa się kosztem pozostałych dwóch.

Eponim upamiętnia dwóch uczonych, którzy pierwsi przedstawili hipotezę: Alexandra Monro II (1733-1817)[potrzebny przypis] i George'a Kelliego[potrzebny przypis].

BibliografiaEdytuj

  • B. Mokri. The Monro-Kellie hypothesis: applications in CSF volume depletion. „Neurology”. 56 (12), s. 1746–8, 2001-06-26. PMID: 11425944 (ang.).