Otwórz menu główne

Działania aeromobilne (inaczej działania powietrzno-lądowe) są integralną częścią walki lądowej. Są działaniami, w których wojska wraz z ich wyposażeniem wykonują manewr nad polem walki przy użyciu statków powietrznych, aby zaangażować się w walkę na lądzie. Zdolność do przenoszenia wojsk przy użyciu statków powietrznych pozwala operować siłom lądowym w trzecim wymiarze. Nie powinny być one mylone z transportem powietrznym, który obejmuje transport żołnierzy, zaopatrzenia i wyposażenia z wykorzystaniem lotnictwa i nie koniecznie wiąże się z działaniami taktycznymi mającymi na celu natychmiastowe zaangażowanie się w walkę.

Prowadzone są zwykle w nie bronionym lub słabo bronionym przez przeciwnika terenie. W wyjątkowych przypadkach mogą być przeprowadzane w terenie silnie bronionym, ale tylko wówczas, jeżeli jest możliwe uzyskanie zaskoczenia. Zawsze do prowadzenia działań aeromobilnych niezbędne jest posiadanie przynajmniej lokalnej przewagi w powietrzu oraz sił i środków do obezwładnienia obrony przeciwlotniczej w rejonie działania lotnictwa.

Rodzaje działań:

Cele działań:

  • opanowanie i utrzymanie kluczowego terenu
  • pokonanie przeszkód
  • przeprowadzanie rajdów
  • zaangażowanie się w walkę lub niszczenie pododdziałów nieregularnych i sił przeciwnika dostarczanych drogą powietrzną
  • wykorzystanie efektów użycia broni masowego rażenia
  • prowadzenie działań rozpoznawczych
  • zadania osłony, takie jak np. zapewnienie osłony przed ewentualnym podejściem przeciwnika lub jako jednostki osłony obszaru tyłowego
  • wspieranie działań mających na celu zmylenie przeciwnika
  • przeciwdziałanie rozpoznaniu przez przeciwnika
  • wzmocnienie sił okrążonych
  • rozmieszczanie lub prowadzenie patroli dalekiego zasięgu

Czynniki ograniczające:

  • warunki meteorologiczne
  • wrażliwość na ogień przeciwnika szczególnie w rejonie ześrodkowania i bezpośrednio po wylądowaniu
  • wrażliwość na oddziaływanie obrony przeciwlotniczej i powietrznej przeciwnika w czasie przerzutu
  • brak lokalnej przewagi w powietrzu
  • niewystarczające obezwładnienie naziemnych środków ogniowych przeciwnika i jego obrony przeciwlotniczej oraz powiązanych z nimi systemów wykrywania i dowodzenia
  • rodzaj i ilość wspierających środków ogniowych i innego ciężkiego sprzętu, włączając w to pojazdy, które nie mogą być transportowane drogą powietrzną
  • trudność w utrzymaniu ciągłości zapasów, włączając w to potrzebę szybkiego połączenia z siłami lądowymi lub bezpieczne zaopatrywanie drogą powietrzną.
  • czas wsparcia lotniczego
  • planowanie wykorzystania przestrzeni powietrznej

BibliografiaEdytuj

  • „Leksykon wiedzy wojskowej”, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1979
  • Stanisław Koziej: Teoria sztuki wojennej. Warszawa: „Bellona”, 1993. ISBN 83-11-08264-2.

Zobacz teżEdytuj