Otwórz menu główne

Elizeusz Ławryszewski

Elizeusz Ławryszewski (zm. ok. 1250) – założyciel i ihumen Monasteru Ławryszewskiego, święty prawosławny.

Święty
Elizeusz Ławryszewski
święty mnich (prepodobnyj)
ilustracja
Data i miejsce urodzenia nieznana
nieznane
Data i miejsce śmierci ok. 1250
Nowogródek
Czczony przez Kościół Prawosławny
Kanonizacja 1514
Wilno
przez Prawosławną metropolię kijowską
Wspomnienie 23 października[a]

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie pogańskiej księcia litewskiego Trojnata. Nosił imię świeckie Rymund (według innych źródeł Rolmund). Jego wysokie pochodzenie umożliwiło mu szybką karierę na dworze Mendoga, gdzie poznał – przez nauczyciela języka ruskiego – prawosławie. Przyjął chrzest z imieniem Elizeusz i zrezygnował z pracy na dworze, by zostać pustelnikiem i misjonarzem. Danych o jego pracy na Rusi brakuje. Według niektórych źródeł był uczniem duchowym biskupa turowskiego Laurentego[1].

W 1225 Elizeusz powrócił do Nowogródka, będąc już mnichem. Razem z nieznanym z imienia innym zakonnikiem powołał do życia Monaster Ławryszewski i sam został jego pierwszym przełożonym. Klasztor stał się szybko ważnym ośrodkiem kulturalnym i przyczynił się do umocnienia obecności prawosławia na ziemi nowogrodzkiej. Około 1250 mnich Elizeusz został nieoczekiwanie zamordowany przez jednego z posłuszników wspólnoty monastycznej.

Natychmiast po śmierci został uznany za świętego, zaś przy jego relikwiach miały mieć miejsce liczne cuda. Formalna kanonizacja mnicha miała miejsce w 1514.

UwagiEdytuj

  1. liturgia prawosławna według kalendarza juliańskiego, trzecia niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

PrzypisyEdytuj

  1. A. Radziukiewicz. Nad Niemnem. „Przegląd Prawosławny”. 11 (329), listopad 2012. Białystok. ISSN 1230-1078. 

BibliografiaEdytuj