Otwórz menu główne

Ernst Freiherr von Althaus (ur. 19 marca 1890 w Ketschendorf koło Coburga w Bawarii; zm. 29 listopada 1946 w Berlinie) – as lotnictwa niemieckiego Luftstreitkräfte z 9 zwycięstwami w I wojnie światowej.

Ernst von Althaus
9 zwycięstw
ilustracja
Oberleutnant Oberleutnant
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1890
Ketschendorf k. Coburga, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1946
Berlin, Niemcy
Przebieg służby
Lata służby 1906 lub 1909, 4 kwietnia 1915 - lotnictwo
Siły zbrojne Luftstreitkräfte
Jednostki FFA 23, FFA 32, Jagdstaffel 4, Jagdstaffel 10, KEK Sivry, KEK Jametz, KEK Vaux, Jagdstaffel 14
Stanowiska dowódca Jagdstaffel 10
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Późniejsza praca prawnik
Odznaczenia
Pour le Mérite Order Domowy Królewski Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Wojskowy św. Henryka (Saksonia) Złoty Krzyż Zasług Wojskowych Order Ernestyński (Saksonia) Wojenny Krzyż Zasługi II Klasy (Brunszwik) Ogólny Order Zasługi (Hesja)

Urodził się w miejscowości Ketschendorf koło Coburga (dziś: jego dzielnica). Był synem adiutanta księcia Sachsen-Coburg-Gotha. W wieku 16 lub 19 lat (w zależności od źródeł) zaciągnął się do 1 Królewskiego Saksońskiego Pułku Huzarów. W momencie wybuchu I wojny światowej razem z pułkiem został skierowany na front, gdzie wielokrotnie odznaczył się wielkim bohaterstwem i brawurą jako dowódca zwiadów.

4 kwietnia 1915 roku został przeniesiony do Luftstreitkräfte a 6 sierpnia 1915 roku awansował na podporucznika. We wrześniu został przydzielony do FFA 23, później służył w FFA 32, KEK Vaux. W tej jednostce 3 grudnia 1915 r. odniósł swoje pierwsze zwycięstwo powietrzne. Do czerwca 1916 roku odniósł jeszcze 7 zwycięstw i został odznaczony Orderem Rodu Hohenzollernów, a 21 lipca Pour le Mérite.

4 marca 1917 roku został przeniesiony do Jagdstaffel 14, ale już 6 lipca Manfred von Richthofen wybrał go na dowódcę jednostki Jagdstaffel 10, która weszła w skład Jagdgeschwader 1. W tym czasie odniósł swoje 9 i ostatnie zwycięstwo. Obowiązki dowódcy pełnił do końca lipca. Z powodu choroby oczu przekazał dowództwo Wernerowi Vossowi, a sam został przydzielony na dowódcę Jastaschule No. II

W końcu 1918 roku powrócił do czynnej służby i 15 października 1918 roku dostał się do niewoli, w której przebywał do września 1919 roku.

Po wojnie został prawnikiem. W 1937 roku prawie całkowicie utracił wzrok. Pomimo tego kontynuował studia prawnicze i w czasie II wojny światowej był dyrektorem sądu krajowego w Berlinie.

Zmarł 29 listopada 1946 roku w Berlinie.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Norman L. R. Franks, Frank W. Bailey, Russell Guest: Above the Lines - The Ace and Fighter Units of German Air Service, Naval Air Service and Flanders Marine Corps 1914 - 1918. Londyn: Grub Street, 1993. ISBN 0-948817-73-9. (ang.)
  • Norman L. R. Franks, Greg VanWyngarden: Albatros Aces of World War 1, Part 2. Osprey Publishing, 2007. ISBN 1-846031-79-6. (ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj