Otwórz menu główne

Ester Razi’el-Na’or

Ester Razi’el-Na’or (hebr.: אסתר רזיאל-נאור, ang.: Esther Raziel-Naor, ur. 29 listopada 1911 w Smorgoniach, zm. 11 listopada 2002 w Izraelu) – izraelska nauczycielka, bojowniczka i polityk, w latach 1949–1974 posłanka do Knesetu z list prawicowych partii Herut i Gahal. Była siostrą Dawida Razi’ela, przywódcy Irgunu, sama należała do ścisłego grona dowódczego organizacji.

Ester Razi’el-Na’or
אסתר רזיאל-נאור
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1911
Smorgonie, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 11 listopada 2002
Izrael
Poseł do Knesetu
Okres od 14 lutego 1949
do 21 stycznia 1974
Przynależność polityczna Herut, Gahal

ŻyciorysEdytuj

Urodziła się 29 listopada 1911 w Smorgoniach w ówczesnym Imperium Rosyjskim (ob. Białoruś)[1]. Rok wcześniej urodził się jej brat Dawid (1910–1941)[2][3]. Wkrótce cała rodzina wyemigrowała do Palestyny, pozostającej wówczas pod panowaniem tureckim. Zamieszkali w Tel Awiwie, gdzie ojciec pracował jako nauczyciel hebrajskiego. Po wybuchu I wojny światowej zostali deportowani do Rosji. W 1923 ponownie wyemigrowali – już ze Związku Radzieckiego do Palestyny, stanowiącej wówczas mandat Wielkiej Brytanii[1]. W latach trzydziestych rodzina mieszkała w Jerozolimie, w dzielnicy Ge’ula[4].

W 1932 Ester dołączyła do skrajnie prawicowego syjonistycznego ruchu młodzieżowego Bejtar i zajęła się organizowaniem lokalnych oddziałów organizacji. W 1935 roku ukończyła telawiwskie seminarium nauczycielskie i od tego czasu pracowała jako nauczycielka w Jerozolimie i Tel Awiwie[1].

W 1936 dołączyła do podziemnej zbrojnej organizacji żydowskiej Irgun[1], w której działał już jej brat, od 1937 komendant jerozolimskiego dystryktu, a od 1938 – przywódca całej organizacji[2]. W 1939 była pierwszą spikerką radia nadawanego przez Irgun[1]. Po śmierci Dawida w 1941 pomagała wdowie po nim – Szoszanie[4]. W 1943 dołączyła do ścisłego grona przywódczego organizacji. W 1944 była aresztowana i więziona przez brytyjskie władze. Po dokonaniu przez Irgun zamachu na hotel King David w Jerozolimie została ponownie zatrzymana przez Brytyjczyków za działalność podziemną[1][3].

Po powstaniu państwa Izrael skutecznie kandydowała do Knesetu w pierwszych wyborach parlamentarnych w 1949 z listy partii Herut, której członkowie wywodzili się z bojowników Irgunu. W Knesecie pierwszej kadencji zasiadała w komisjach edukacji i kultury oraz budownictwa. Ponownie została wybrana posłem w wyborach w 1951. Zdobywała reelekcję w wyborach w 1955,1959 i 1961, przez cały ten czas zasiadała w komisjach edukacji i kultury oraz budownictwa. W piątym Knesecie przewodniczyła ponadto dwóm podkomisjom. Po połączeniu Herutu i Partii Liberalnej zasiadała w ławach poselskich jako przedstawicielka Gahalu, z list tego ugrupowania została ponownie wybrana posłem w wyborach w 1965 i w 1969. Kontynuowała działalność w tych samych komisjach parlamentarnych[1].

Zmarła 11 listopada 2002 w Izraelu, w wieku 91 lat, została pochowana na cmentarzu w Jerozolimie[3].

Życie prywatneEdytuj

Wyszła za mąż, miała dwoje dzieci – córkę Efrat i syna Arjego[4], który był sekretarzem gabinetu premiera Menachema Begina w latach 1977–1982. Żona Arjego – Miriam Na’or była w latach 2003–2015 przewodniczącą Sądu Najwyższego Izraela[5]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Ester Razi’el-Na’or (ang.) – profil na stronie Knesetu.
  2. a b David Raziel (1910–1941) (ang.). etzel.org.il. [dostęp 2017-05-16].
  3. a b c Ester Razi’el-Na’or, 91 (ang.). israelnationalnews.com, 11 listopada 2002. [dostęp 2017-05-16].
  4. a b c A Life Underground (ang.). Ha-Arec, 22 kwietnia 2010. [dostęp 2017-05-16].
  5. Miriam Naor (ang.). Jewish Virtual Library. [dostęp 2017-05-16].