Otwórz menu główne

Filip Ćwik (ur. 1973 w Szczecinie) – polski fotograf, fotoreporter[1][2][3]. Laureat 3 nagrody w konkursie fotografii prasowej World Press Photo[4][5]. Członek założyciel agencji Napo Images oraz Fundacji Napo[2][6][7][8].

Filip Ćwik
Data i miejsce urodzenia 1973
Szczecin
Zawód, zajęcie fotograf, fotoreporter
Narodowość polska
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

Filip Ćwik jest obserwatorem życia społecznego, dokumentalistą najważniejszych wydarzeń politycznych, religijnych, społecznych[6]. W latach 1992–1997 studiował na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (kulturoznawstwo), związany z mazowieckim środowiskiem fotograficznym – mieszka, pracuje, tworzy w Warszawie[1][6][9]. Od 2017 roku jest współwłaścicielem studia portretu i galerii Studio 810 w Warszawie[1][6][10][8]. Miejsce szczególne w jego twórczości zajmuje fotografia dokumentalna, fotografia portretowa, fotografia prasowa oraz fotografia reportażowa[1][6][11][12]. Jako fotoreporter współpracował z wieloma ogólnopolskimi i regionalnymi czasopismami (m.in. z Gazetą Wyborczą, w latach 2001–2013 z tygodnikiem Newsweek Polska, kierował Działem Foto w dzienniku Polska The Times)[1][6][13]. W latach 2002–2010 był inicjatorem, współorganizatorem, jurorem konkursu fotografii prasowej Newsreportaż[6]. W 2008 roku był współzałożycielem agencji fotograficznej Napo Images[6][14]. W latach 2010–2013 był wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim – prowadził zajęcia z fotografii w Instytucie Dziennikarstwa[1][6].

Filip Ćwik jest autorem i współautorem wielu wystaw fotograficznych[1][6][15][13][16][17]; indywidualnych i zbiorowych – w Polsce i za granicą. Jego fotografie prezentowane na wystawach pokonkursowych – były doceniane akceptacjami, nagrodami i wyróżnieniami (głównie w konkursach fotografii prasowej)[1][6][7][14][9][18][12][19]. W 2011 roku został laureatem 3 nagrody w kategorii Ludzie i wydarzenia (za cykl fotografii przedstawiający żałobę w Polsce po katastrofie pod Smoleńskiem w kwietniu 2010) – w konkursie fotografii prasowej World Press Photo 2010[4][5][6][9]. Jego fotografie były publikowane między innymi w Le Monde, Das Magazine, International Herald Tribune, Newsweek, L'Espresso, Days Japan, Guardian, The Times[1][9][18][13].

W 2012 roku otrzymał stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego[1][2][19].

Wystawy indywidualne (wybór)Edytuj

  • 12 twarzy/faces – Galeria PAcamera (Suwałki 2018);
  • 12 twarzy/faces – Galeria W-arte (Warszawa 2017);
  • Inside/Outside – Galeria W-arte (Warszawa 2017);
  • 12 twarzy/faces – Galeria Farbiarnia (Bydgoszcz 2016);
  • 12 twarzy/faces – Galeria Pix.house (Poznań 2016);
  • Inside/Outside – Galeria Ostrołęka (Ostrołęka 2015);
  • Właściwie miłość – Galeria Trafostacja Sztuki (Szczecin 2015);
  • Inside/Outside – Rynek Galeria (Olsztyn 2014);
  • 12 twarzy/faces – Galeria Ostrołęka (Ostrołęka 2013);
  • 12 twarzy/faces – Galeria Ratusz (Świdnica 2013);
  • 12 twarzy/faces – Galeria Pauza (Kraków 2013);
  • 12 twarzy/ faces – OFF (Opole 2012);
  • Inside/Outside – Galeria Apteka Sztuki (Warszawa 2011);
  • Afganistan – czas próby – Institute of Design (Warszawa 2002);

Źródło[1][6][15].

Wystawy zbiorowe (wybór)Edytuj

  • Portret osobisty – instytut fotografii FORT (Warszawa, Polska 2017);
  • Wystawa Bez tytułu – Napo Images (Ostrołęka, Polska 2017);
  • Sinking Industry – Galeria POST (Kowno, Litwa 2017);
  • Polacy oprócz wojen kulturowych Polski – Jacek E.Giedrojc Gallery (Uniwersytet Harvard, USA 2017);
  • National Mourning – World Press Photo (Amsterdam, Holandia 2011);
  • Mapping the Flaneur – Newcastle Arts Centre (Wielka Brytania 2011);
  • Mapping the Flaneur – Format International Photography Festival (Derby, Wielka Brytania 2011);
  • XV Międzynarodowy Konkurs Chopinowski – Festiwal Fotografii (Ostrołęka, Polska 2011);
  • Zwiadowcy Eternals – III Festiwal Fotografii (Poznań, Polska 2010);
  • Ludzie, wydarzenia, zmiany – Zachęta Narodowa Galeria Sztuki (Warszawa, Polska 2009);
  • Sinking Industry – wystawa konkursowa GPP (Polska 2009);
  • Eternals scout – wystawa konkursowa GPP (Polska 2009);
  • The Last Days premiera – wystawa konkursowa KFP (Polska 2007);
  • XV Fryderyk Chopin IPC – BZ WBK Press (Polska 2006);
  • Kampania wyborcza Leszka Millera – wystawa konkursowa KFP (Polska 2002);

Źródło[1][6][15].

Publikacje (albumy)Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l Bio – Filip Ćwik, web.archive.org, 20 grudnia 2017 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-20].
  2. a b c Filip Ćwik – Szeroki Kadr, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  3. Filip Ćwik w obiektywie Andrzeja Świetlika – Wszyscy jesteśmy fotografami, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  4. a b World Press Photo: Nagroda główna dla Jodi Bieber – fakty.interia.pl, archive.fo, 3 maja 2013 [dostęp 2019-09-17].
  5. a b People in the News, 3rd prize stories, Filip Cwik, archive.fo, 3 maja 2013 [dostęp 2019-09-17].
  6. a b c d e f g h i j k l m n o Filip Ćwik – Życie i twórczość | Artysta | Culture.pl, archive.fo, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17].
  7. a b Grand Press Photo Filip Ćwik fotografia zdjęcia – Newsweek.pl – NW UCS – Newsweek.pl, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  8. a b 10 najlepszych fotografii Filipa Ćwika | Bilet na wystawę | Warszawa | Going, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  9. a b c d e Pix.house | pracownia portretu Filipa Ćwika, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  10. Studio 810 – nowe profesjonalne studio portretowe Filipa Ćwika i Moniki Szewczyk-Wittek, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  11. Filip Ćwik – fotografie [galeria] | Galeria | Culture.pl, archive.fo, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17].
  12. a b Filip Ćwik portretuje w Ostrołęce, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  13. a b c Filip Ćwik | 12 twarzy, web.archive.org, 5 lutego 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-05].
  14. a b Napo Images Photo Agency, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  15. a b c Pix.house | 12 twarzy/faces | Filip Ćwik, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  16. Portret osobisty, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  17. Filip Ćwik ujawnia 12 syryjskich twarzy – News O.pl, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  18. a b Flesz weekend. Zobacz portrety autorstwa Filipa Ćwika – Trójka – polskieradio.pl, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  19. a b 10 najlepszych fotografii Filipa Ćwika – waw4free, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].
  20. 12 twarzy/ faces – filip cwik, web.archive.org, 17 września 2019 [dostęp 2019-09-17] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-17].

Linki zewnętrzneEdytuj