Fort Romainville

Fort Romainvillefort w dzielnicy Avenir miasta Les Lilas, wzniesiony w latach 1844–1848 w ramach prac nad pierścieniem fortów wokół Paryża rozpoczętych na polecenie Adolfa Thiersa. W czasie hitlerowskiej okupacji Francji niemiecki niemiecki obóz.

Fort Romainville
ilustracja
Typ obóz koncentracyjny
Odpowiedzialny  III Rzesza
Rozpoczęcie działalności 1940
Zakończenie działalności 19 sierpnia 1944
Terytorium Francja (okupacja niemiecka)
Miejsce Les Lilas
Pierwotne przeznaczenie fort
Liczba więźniów ≈7000
Narodowość więźniów Francuzi
Liczba ofiar 209
Położenie na mapie Francji
Mapa konturowa Francji, u góry znajduje się punkt z opisem „Fort Romainville”
48°53′06,45″N 2°25′21,78″E/48,885126 2,422718

HistoriaEdytuj

Fort został wzniesiony w ramach prac nad zabezpieczeniem dostępu do stolicy Francji. Pierwotnie rozciągał się na obszarze 20 hektarów i powtarzał wzorce konstrukcyjne znane z fortyfikacji Vaubana. W czasie wojny francusko-pruskiej był miejscem schronienia części ludności cywilnej z Les Lilas i okolic, w jego sąsiedztwie nie toczyły się walki.

W 1940 fort został zajęty przez hitlerowców, którzy urządzili w nim więzienie, a następnie obóz koncentracyjny dla schwytanych uczestników ruchu oporu. Część osadzonych w nim osób była następnie wywożona do obozu w Drancy lub obozu w Royallieu, a stamtąd do obozów zagłady poza Francją. To spośród więźniów Romainvile wybierano również zakładników rozstrzeliwanych, najczęściej na terenie fortu Mont Valérien, w odwecie za udane akcje ruchu oporu. Początkowo przetrzymywano w nim więźniów obojga płci, z czasem stał się miejscem uwięzienia wyłącznie kobiet[1]. Większość z nich (85%) była przed wojną zrzeszona we Francuskiej Partii Komunistycznej.

Do 15 sierpnia 1944 hitlerowcy wywieźli większość osadzonych w Romainville, w cztery dni później zabili pozostałych w nim 11 więźniów za pomocą granatów[2][3].

Łączna ilość uczestników ruchu oporu więzionych w Romainville szacowana jest na siedem tysięcy, z czego 209 osób straconych bezpośrednio w forcie. Wśród znanych więźniów był Pierre Georges, który zdołał uciec z fortu, oraz kobiety: Marie-Claude Vaillant-Couturier, Charlotte Delbo, May Politzer (żona filozofa Georges’a Politzera), Danielle Casanova, Simone Sampaix i Hélène Langevin.

W 2. połowie XX wieku w obrębie zabudowań fortecznych została wzniesiona wieża telewizyjna oraz ośrodek kultury[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Les femmes résistantes au Fort de Romainville (fr.). [dostęp 14 kwietnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 marca 2016)].
  2. a b Fort na stronach francuskiego dziedzictwa kulturowego (fr.). [dostęp 14 kwietnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (27 marca 2009)].
  3. Strona poświęcona masakrze w forcie Romainville (fr.). [dostęp 14 kwietnia 2009].