Otwórz menu główne
Kamień upamiętniający 12 tys. ofiar baranowickiego getta

Getto w Baranowiczach (jidysz באראנאוויטשער געטא; Baranawiczer geto) – żydowskie getto istniejące w czasie II wojny światowej w okupowanych przez Niemców Baranowiczach.

HistoriaEdytuj

Getto zostało utworzone w dzień po wejściu do miasta wojsk niemieckich. 28 czerwca 1941 osoby uznane według kryteriów norymberskich za Żydów musiały przesiedlić się do dzielnicy Baranowicz zwanej Sachalinem. Getto obejmowało kwartał miasta ograniczony ulicami Cerkiewną (ob. Lisina), Wileńską (Gagarina), Poniatowskiego (Bahdanawicza) i Parkową (Cariuka).

Wejście do dzielnicy żydowskiej znajdowało się na rogu ulic Sosnowej (Hrycewicza) i Sadowej (Mickiewicza). W grudniu 1941 na terenie getta przebywało ok. 15 tys. Żydów z Baranowicz i okolicznych miasteczek.

Lokalny judenrat liczył 26 osób – na jego czele stanął Owsiej Girszewicz (Hirszewicz) Izykson, policją getta kierował Naim Piniewicz Waltman. Siedziba rady mieściła się w budynku przy ul. Sadowej 10. 4 marca 1942 Izykson został rozstrzelany przez wojska niemieckie.

BibliografiaEdytuj

  • Šerman B., "Baranivičskoe getto; Koldyčevskij lager' smerti; Spravka-charakteristika krupnych prestuplenij fašistov v gor. Baranoviči i rajone v 1941-1944 gg.", Baranowicze 1997
  • Ioffe, Emanuil, "Belorusskie evrei: tragediâ i geroizm : 1941-1945", Mińsk 2003

Linki zewnętrzneEdytuj