Otwórz menu główne

Gino Latilla, właśc. Gennaro Latilla (ur. 7 listopada 1924 w Bari, Włochy, zm. 11 września 2011 we Florencji, Włochy) – włoski piosenkarz, zwycięzca Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1954 roku z piosenką „Tutte le mamme”, wykonaną w parze z Giorgio Consolinim, oraz Festiwal Piosenki Neapolitańskiej w 1955 roku z piosenką „E stelle e' Napule”, zaśpiewaną wspólnie z Carlą Boni, z którą w latach 50. tworzył znany duet piosenkarski.

Gino Latilla
Ilustracja
Gino Latilla (z lewej), Pino Rucher i Carla Boni
Imię i nazwisko Gennaro Latilla
Data i miejsce urodzenia 7 listopada 1924
Bari, Włochy
Data i miejsce śmierci 11 września 2011
Florencja, Włochy
Gatunki pop
Zawód piosenkarz
Aktywność 1948
Wydawnictwo Cetra
Powiązania Carla Boni
Zespoły
Quelli di Sanremo

ŻyciorysEdytuj

Okres młodościEdytuj

Gino Latilla urodził się jako syn Mario Giuseppe, słynnego piosenkarza lat 30. Jako dziecko poszedł ślady ojca. Uczęszczał do gimnazjum w Bari, gdzie jego profesorem był Aldo Moro, który pozostał jego przyjacielem. Mając 15 lat występował w spektaklach swego ojca[1].

Kariera artystycznaEdytuj

W 1948 roku zadebiutował jako piosenkarz w Teatro Manzoni w Bolonii[1]. W 1952 roku wyjechał z zespołem do Stanów Zjednoczonych. Po powrocie został wokalistą orkiestry Cinico Angeliniego. Prezentował melodyjny styl z wpływami muzyki amerykańskiej, zwłaszcza Frankiego Laine'a[2]. Zaczął nagrywać swoje pierwsze piosenki. Zakochał się w Nilli Pizzi, kochance dyrygenta Angeliniego; odrzucony przez nią próbował popełnić samobójstwo[1]. W 1952 roku zadebiutował na Festiwalu w San Remo występując z czterema innymi wykonawcami: Nillą Pizzi, Duo Fasano, Achille Toglianim i Oscarem Carbonim. Odniósł wówczas sukces piosenką „Un disco dall’Italia”, napisaną dla emigrantów; na tym samym Festiwalu przedstawił jeszcze 3 inne piosenki: „L’attesa”, „Malinconica tarantella” i „Pura fantasia”[2]. W roku 1952 w San Remo Latilla poznał też Carlę Boni. Oboje stali się parą w sztuce i w życiu. W 1958 roku wzięli ślub. Urodziło im się dwoje dzieci, Davide i Luisella[1].

Gino Latilla uczestniczył we wszystkich kolejnych edycjach Festiwalu San Remo, z wyjątkiem lat 1955 i 1956. W 1953 roku zajął 3. miejsce prezentując w parze z Giorgio Consolinim piosenkę „Vecchio scarpone”, oraz 4 inne piosenki, uplasowane na dalszych lokatach: „Vecchia villa comunale”, „Tamburino del reggimento” i „Povero amico mio” (wszystkie w parze z Consolinim) oraz „Innamorami” (w parze z Teddym Reno). W 1954 roku wygrał Festiwal w San Remo prezentując w parze z Giorgio Consolinim piosenkę „Tutte le mamme”; po raz pierwszy w historii tego Festiwalu wygrali dwaj mężczyźni[2]. Piosenka ta w jego interpretacji zajęła 21. miejsce na liście przebojów Hit Parade Italia 1954, podczas gdy wersja Giorgio Consoliniego uplasowała się na 13. pozycji[3]). W tej samej edycji Gino Latilla zaprezentował też kilka innych piosenek, z których „...E la barca tornò sola”, wykonana z Duo Fasano i Franco Riccim, zajęła 3. miejsce. Pozostałe piosenki to: „Arriva il direttore” ( z Carlą Boni, Duo Fasano i Quartetto Cetra), „Piripicchio e Piripicchia” (z Quartetto Cetra) i „Una bambina sei tu” (z Natalino Otto). W roku 1957 zaprezentował na Festiwalu 5 piosenek, z których najwyżej uplasowały się: „Scusami” (3. miejsce), wykonana w parze z Toniną Torrielli i „Casetta in Canadà” (4. miejsce), największy przebój tej edycji Festiwalu, wykonana wspólnie z Carlą Boni i Duo Fasano w parze z Glorią Christian i zespołem Poker di Voci. W 1958 roku zajął w San Remo 3. miejsce z piosenką „Amare un'altra”, wykonaną w parze z Nillą Pizzi, natomiast w 1959 roku był drugi z piosenką „Io sono il vento”, wykonaną w parze z Arturo Testą[2]. Słabiej wypadł w 1960 roku, gdy jego piosenki „Vento pioggia… scarpe rotte” i „Invoco te”, wykonane w parze z Mirandą Martino nie zakwalifikowały do finalu. W 1961 roku Gino Latilla wystartował po raz ostatni w San Remo z piosenką „Il mare nel casetto”, która wykonana w parze z Milvą zajęła 3. miejsce[4]. W 1955 roku wygrał Festiwal Piosenki Neapolitańskiej śpiewając wspólnie z Carlą Boni piosenkę „E stelle e' Napule”. W tym samym roku triumfował również na Międzynarodowym Festiwalu w Wenecji, śpiewając wspólnie z Carlą Boni i Quartetto Cetra piosenkę „Vecchia Europa”. Inne jego przeboje z lat 50. to: „Amico tango” (1953, z Nillą Pizzi), „Tchumbala bey” (1954, napisana przez Freda Buscaglione), „Marietta monta in gondola” (1954) i „Serenatella sciue' sciue'” (1957); dwie ostatnie zaśpiewane wspólnie z Carlą Boni[5].

Okres późniejszyEdytuj

Później Gino Latilla postanowił nie występować więcej na Festiwalu w San Remo, a nawet przerwać karierę piosenkarską, a to z uwagi na zmieniającą się modę, w efekcie której na włoskiej scenie muzycznej pojawili się urlatori, wykonawcy piosenki młodzieżowej i autorskiej. Znalazł zatrudnienie w RAI jako urzędnik i przez długi czas nie śpiewał w przeciwieństwie do swojej żony, która kontynuowała karierę, nie odnosząc jednak takich sukcesów, jak w poprzedniej dekadzie. W późniejszych latach był dyrygentem RAI w Rzymie i Florencji. W latach 80. Gino Latilla powrócił do śpiewania, tworząc z Nillą Pizzi, Giorgio Consolinim i żoną Carlą Boni grupę Quelli di Sanremo[1]. Grupa występowała w spektaklu Ieri, oggi e domani, w którym prezentowała w nowych wersjach swoje największe przeboje, zapowiadając je i przeplatając wspomnieniami z dawnych lat[6].

Gino Latilla zmarł po długiej chorobie 11 września 2011 roku w szpitalu Santa Maria Nuova we Florencji[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Storiaradiotv.it: GINO LATILLA (wł.). www.storiaradiotv.it. [dostęp 2016-01-15].
  2. a b c d Giannotti 2005 ↓, s. 121.
  3. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1954 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2016-01-15].
  4. Giannotti 2005 ↓, s. 122.
  5. Il Discobolo: GINO LATILLA (wł.). www.ildiscobolo.net. [dostęp 2016-01-15].
  6. La Stampa: Addio a Gino Latilla (wł.). www.lastampa.it. [dostęp 2016-01-15].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj