Gustav Höhne

niemiecki generał

Gustav Höhne (ur. 17 lutego 1893 w Kruschwitz, zm. 21 lutego 1951 w Oberursel (Taunus)) – niemiecki wojskowy, generał piechoty.

Gustav Höhne
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia

17 lutego 1893
Kruschwitz

Data i miejsce śmierci

21 lutego 1951
Oberursel (Taunus)

Przebieg służby
Lata służby

1911 – 1945

Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego, Reichsheer, Wehrmacht

Stanowiska

dowódca 8 Dywizji Piechoty, VIII i LXXXIX Korpusu Armijnego

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Order Domowy Hohenzollernów z Mieczami Krzyż Hanzeatycki Hamburski Srebrna odznaka za rany (Cesarstwo Niemieckie) Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942

ŻyciorysEdytuj

W dniu 27 marca 1911 roku wstąpił do 150 pułku piechoty armii pruskiej, jako kandydat na oficera. Służbę w tym pułku pełnił do wybuchu I wojny światowej. Wziął udział w działaniach bojowych, które zakończył w stopniu porucznika, będąc adiutantem pułku.

Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku, wstępując do Reichswehry, gdzie został oficerem w 2 pułku piechoty. W 1922 roku został dowódcą kompanii w tym pułku. W 1930 roku został przeniesiony do sztabu III batalionu 6 pułku piechoty, a wiosną 1932 roku został dowódcą kompanii w tym pułku. 1 lutego 1934 roku został dowódcą batalionu szkolnego 6 pułku piechoty.

W czasie przekształcenia Reichswehry w Wermacht, pozostał w wojsku i nadal był dowódcą batalionu 6 pułku piechoty. W 1937 roku został dowódcą III batalionu 90 pułku piechoty, a 10 października 1938 roku został dowódcą 28 pułku piechoty, wchodzącego w skład 8 Dywizji Piechoty.

Na czele 28 pułku piechoty uczestniczył w ataku na Polskę w 1939 roku. Po zakończeniu walk w Polsce wraz z pułkiem przerzucony został na zachód i wziął udział w kampanii francuskiej w maju 1940 roku.

25 października 1940 roku został dowódcą 8 Dywizji Piechoty (dywizja ta potem została pod koniec 1941 roku przeformowana w 8 Lekką Dywizję Piechoty, a następnie latem 1942 roku w 8 Dywizję Strzelecką). Na czele tej dywizji wziął udział w ataku na ZSRR w 1941 roku, następnie brał udział w walkach na froncie wschodnim. W dniu 29 listopada 1942 roku został dowódcą grupy korpuśnej „Laux”, a 20 lipca 1943 roku został dowódcą VIII Korpusu Armijnego. Korpusem tym walczącym na froncie wschodnim dowodził do 1 kwietnia 1944 roku, a potem ponownie od 12 maja 1944 do 10 września 1944 roku, po czym został przeniesiony do dyspozycji OKH.

23 listopada 1944 roku został dowódcą LXXXIX Korpusu Armijnego, wchodzącego w skład 1 Armii, walczącej na froncie zachodnim. Korpusem tym dowodził do końca wojny. W kwietniu 1945 roku został wzięty do niewoli amerykańskiej. W obozie jenieckim przebywał do 1947 roku.

AwanseEdytuj

  • podporucznik (Leutnant) (18.08.1912)
  • porucznik (Oberleutnant) (27.01.1916)
  • kapitan (Hauptmann) (01.05.1922)
  • major (Major) (01.02.1933)
  • podpułkownik (Oberstleutnant) (01.08.1935)
  • pułkownik (Oberst) (01.03.1938)
  • generał major (Generalmajor) (01.08.1940)
  • generał porucznik (Generalleutnant) (01.08.1942)
  • generał piechoty (General der Infanterie) (01.05.1943)

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Константин Залесский: Железный крест. Самая известная военная награда Второй мировой войны. Moskwa: Яуза-Пресс, 2007. ISBN 978-5-903339-37-2. (ros.)
  • Höhne, Gustav (niem.). Lexikon der Wehrmacht. [dostęp 2021-02-01].