Otwórz menu główne

Henryk Krukowicz-Przedrzymirski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Henryk Juliusz Krukowicz-Przedrzymirski (ur. 27 marca 1889, zm. 8 września 1944 w Warszawie) – polski łyżwiarz figurowy, działacz łyżwiarski i hokeja na lodzie, kapitan dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Henryk Krukowicz-Przedrzymirski
kapitan dyplomowany artylerii kapitan dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 27 marca 1889
Niemirów
Data i miejsce śmierci 8 września 1944
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Jednostki 1 Dywizjon Artylerii Konnej
26 Pułk Artylerii Lekkiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Signum Laudis (w czasie wojny) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola
Henryk Krukowicz-Przedrzymirski
Dyscypliny łyżwiarstwo figurowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austro-Węgry
Mistrzostwa Europy
Brąz Warszawa 1908
Reprezentacja  Polska
Mistrzostwa Polski
Złoto Warszawa 1922
Złoto Lwów 1923
Złoto Warszawa 1924

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził w rodzinie Karola Jakuba, farmaceuty i właściciela apteki w Niemirowie, i Wandy Marii Smirzitz, z pochodzenia Czeszki. Był młodszym bratem Emila, generała dywizji Wojska Polskiego.

Uprawiał łyżwiarstwo figurowe. Podczas zawodów mistrzostw Europy w 1908 w Warszawie, reprezentując Austro-Węgry zajął trzecie miejsce, zdobywając brązowy medal[1][2]. Natomiast w 1912 we Lwowie wraz z Olgą Poźniakówną (późniejszą małżonką) zdobyli mistrzostwo Austro-Węgier w kategorii par sportowych. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, startując w barwach Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego, w edycjach mistrzostw Polski 1922, 1923, 1924 trzykrotnie zdobywał złoty medal w konkurencji par sportowych, startując wraz z Olgą Przedrzymirską[1]. Został działaczem łyżwiarskim. 22 listopada 1922 i w 1925 był wybierany wiceprezesem Polskiego Związku Łyżwiarskiego[1][3]. Ponadto w 1925 został wybrany wiceprezesem założonego wówczas Polskiego Związku Hokeja na Lodzie[1][4].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Został mianowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów artylerii. W 1918, razem z bratem, służył w 130. Pułku Artylerii Polowej [5].

W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej - był adiutantem frontowym w Generalnym Inspektoracie Artylerii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 415. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 1 dywizjon artylerii konnej w Warszawie. Obok stopnia wojskowego przysługiwał mu wówczas tytuł „oficer przydzielony do Sztabu Generalnego”[6]. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Komitecie dla Spraw Uzbrojenia Armii, pozostając oficerem nadetatowym 1 dywizjonu artylerii konnej[7][8]. 1 listopada 1924 został przydzielony do macierzystego dywizjonu z równoczesnym odkomenderowaniem do na roczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie[9]. 15 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Departamentu X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych[10]. W maju 1927 został przeniesiony do 26 pułku artylerii polowej w Skierniewicach[11][12]. W sierpniu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV[13]. Z dniem 30 kwietnia 1930 został przeniesiony w stan spoczynku[14].

Zginął 8 września 1944 przy ul. Złotej 14 w czasie powstania warszawskiego[15].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Przemysław Popek: Pod rosyjską flagą. sportowahistoria.pl, 2012-01-21. [dostęp 2016-06-04].
  2. Agnieszka Marczak: Historia łyżwiarstwa figurowego. wmeritum.pl, 2013-07-01. [dostęp 2016-06-04].
  3. Eugeniusz Baszkoff, Łyżwiarz polski, „Przegląd Sportowy” 1922, 8 grudnia, nr 49, s. 7–8.
  4. „I-szy Polski Rocznik Sportowy” 1925, s. 52–53.
  5. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1051, 1226.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 199.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 801, 820.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 720, 743.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 78 z 12 sierpnia 1924 roku, s. 445.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 572.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 147.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 400, 460.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 257.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 121.
  15. Henryk Krukowicz-Przedrzymirski. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2017-07-18].
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 400.
  17. a b c d Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1226.

BibliografiaEdytuj