Otwórz menu główne

Ignacy Grabowski (ur. 22 sierpnia 1878 w Tarnopolu, zm. 25 marca 1950 w Warszawie[1]) – polski duchowny katolicki, kanonista, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Lwowskiego i Uniwersytetu Warszawskiego.

ŻyciorysEdytuj

W latach 1899–1902 odbył studia na Uniwersytecie Lwowskim, a w latach 1902–1905 na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, które zakończył uzyskaniem stopnia doktora prawa kanonicznego. W 1904 otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1910–1919 był adiunktem na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. W 1919 został kierownikiem katedry prawa kanonicznego na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Był trzykrotnie dziekanem tego wydziału[1].

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Prawo cywilne a kanoniczne, Lwów 1912
  • Prawne środki w procesie kanonicznym, Lwów 1913
  • Ekscepcje w procesie kanonicznym, Lwów 1917
  • Karne prawo kościelne w nowym kodeksie, Lwów 1918
  • Prawo kościelne osobowe i rzeczowe w nowym kodeksie, Lwów 1918
  • Prawo kanoniczne według nowego kodeksu, Lwów 1921
  • Konkordat polski, Warszawa 1927
  • Nauka religii w ustawodawstwie kościelnym a cywilnym, Warszawa 1927
  • Zasady pierwszeństwa w ustawodawstwie kościelnym, Warszawa 1933
  • Zagadnienie małżeństwa, Warszawa 1934
  • Adwokatura w ustawodawstwie kościelnym, Włocławek 1935
  • Elementa iuris decretalium Gregorii IX in législation civili in Polonia, Rzym 1936
  • Postępowanie inkwizycyjne przeciw heretykom w średniowieczu, Warszawa 1937
  • Procedura kanoniczna w sprawach małżeńskich, Warszawa 1938[1]

PrzypisyEdytuj