Indywidualne Mistrzostwa Świata w Ice Speedwayu 1968

Indywidualne Mistrzostwa Świata na lodzie 1968 – cykl zawodów motocyklowych na lodzie, mający na celu wyłonienie medalistów indywidualnych mistrzostw świata w sezonie 1968. Rozegrano cztery turnieje finałowe. Tytuł wywalczył Gabdrachman Kadyrow ze Związku Radzieckiego.

Indywidualne mistrzostwa świata w ice speedwayu 1968
1968 FIM Ice Racing World Championship
1967 1969
Dyscyplina

Ice speedway

Organizator

FIM

Szczegóły turnieju
Pierwsze zawody

20 lutego 1968
Saławat

Zamknięcie (finał)

25 lutego 1968
Ufa

Liczba zawodników

16 + zawodnik rezerwowy (32 w eliminacjach)

I miejsce I miejsce

Gabdrachman Kadyrow
 ZSRR

II miejsce II miejsce

Władimir Cybrow
 ZSRR

III miejsce III miejsce

Boris Samorodow
 ZSRR

Historia i zasadyEdytuj

Po raz pierwszy półfinał mistrzostw został rozegrany poza granicami Związku Radzieckiego. W zachodnioniemieckim Inzell zwyciężył Jurij Dudorin[1], drugi półfinał rozgrywany w Sterlitamaku wygrał Władimir Cybrow. Seria finałowa składała się z czterech jednodniowych rund, spośród których dwie zostały rozegrane na stadionie Stroitiel w Saławacie, dwie kolejne na stadionie Stroitiel w Ufie. Zachowano wprowadzony rok wcześniej system punktacji, liczyły się punkty biegowe zdobyte w rundach finałowych, przy czym w końcowej klasyfikacji odrzucano najsłabszy rezultat.

Pierwszy finał (20 lutego)

Z kompletem punktów wygrał Gabdrachman Kadyrow, przed Jurijem Dudorinem i Antonínem Švábem, który zdobyli 12 oczek. Po trzech wygranych biegach z rzędu Władimira Cybrowa napotkały problemy techniczne, z powodu których nie ukończył pozostałych dwóch biegów.

Drugi finał (21 lutego)

Z 15 punktami na koncie rundę wygrał aktualny mistrz świata – Boris Samorodow, o punkt przed Kadyrowem i 2 punkty przed Cybrowem. W ten sposób wyłoniła się trójka walcząca o końcowy triumf w finałach w Ufie.

Trzeci finał (24 lutego)

Cybrow wygrał maksymalną liczbą punktów, mając ich o 2 więcej niż Samorodow i Dudorin. W klasyfikacji przejściowej po tym etapie Kadyrow miał 40 punktów, Samorodow 38, Cybrow i Dudorin 37.

Czwarty finał (25 lutego)

Walka o tytuł mistrzowski trwała do ostatniego biegu rundy zasadniczej. W 20. biegu spotkali się czterej najlepsi zawodnicy. Na prowadzenie wysunął się startujący z wewnętrznego pola Cybrow. Zajmującemu drugie miejsce i próbującemu go wyprzedzić Kadyrowowi, przyszło jednak częściej odpierać ataki jadącego na trzecim miejscu Samorodowa. W biegu nie liczył się Dudorin. Po wygranej przez Cybrowa gonitwie, dającej mu zwycięstwo w rundzie, nadeszła kolej na bieg dodatkowy o mistrzostwo świata, bowiem podobnie jak Kadyrow, zgromadził 43 punkty. Oddawszy swe siły w poprzednim biegu Cybrow nie był w stanie stawić skutecznego oporu dopingowanemu przez miejscowych kibiców Kadyrowem, który wywalczył drugi tytuł mistrzowski[2].

ZawodnicyEdytuj

Obsada mistrzostw została ustalona na podstawie eliminacji rozegranych w Inzell i Sterlitamaku. W rozgrywkach finałowych wystąpili przedstawiciele ośmiu państw, po raz pierwszy zakwalifikował się do nich reprezentant Bułgarii[3].

Stali uczestnicy
Zawodnik rezerwowy

TerminarzEdytuj

Lp. Data Stadion Miasto Zwycięzca
półfinał 1112 lutego Eisstadion   Inzell   Jurij Dudorin
półfinał b.d. Stroitiel   Sterlitamak   Władimir Cybrow
1 20 lutego Stroitiel   Saławat   Gabdrachman Kadyrow
2 21 lutego Stroitiel   Saławat   Boris Samorodow
3 24 lutego Stroitiel   Ufa   Władimir Cybrow
4 25 lutego Stroitiel   Ufa   Władimir Cybrow

Klasyfikacja końcowaEdytuj

Poz Zawodnik 1

 

2

 

3

 

4

 

Punkty
1   Gabdrachman Kadyrow 15 14 11 14 43+3
2   Władimir Cybrow 9 13 15 15 43+2
3   Boris Samorodow 10 15 13 13 41
4   Jurij Dudorin 12 12 13 11 37
5   Antonín Šváb 12 11 10 11 34
6   Hans-Jürgen Fritz 6 8 11 10 29
7   Antonín Kasper 11 7 6 9 27
8   Kurt Westlund 9 9 9 9 27
9   Pater Liebing 5 8 5 7 20
10   Stojan Christow 6 6 6 ns 18
11   Peter Knott 7 3 6 4 17
12   Dżalbugijn Serdżbudee 8 4 3 2 15
13   Yngve Nilsson 2 2 5 6 13
14   Stanislav Kubíček 2 2 5 4 11
15   Esko Koponen 4 2 ns 4 10
16   Reima Lohkovuori 1 4 1 0 6
17   Juhani Taipale ns ns 1 1 2

PrzypisyEdytuj

  1. Isracing 1968, www.formula2.se [dostęp 2022-01-15].
  2. Личный ЧМ-1968, ice-n-speedway.narod.ru [dostęp 2022-01-15].
  3. ЗОЛОТОЙ ПОЧИН - Август 1968 года - архив За рулем, www.zr.ru [dostęp 2022-01-15].

BibliografiaEdytuj